додому Auto's 1962 DeSoto Concept: Een innovatief ontwerp dat nooit in showrooms verscheen.

1962 DeSoto Concept: Een innovatief ontwerp dat nooit in showrooms verscheen.

Het DeSoto-naamplaatje ontplofte niet. Het vervaagde. Op 18 november 1960, na tweeëndertig jaar van grotendeels succesvolle autoproductie, stopte het merk stilletjes met de productie. De boosdoener was niet een gebrek aan stijl – Chrysler had een keur aan verbluffende concepten uit de jaren 60 – maar meedogenloze economie. De verliezen van het bedrijf liepen op en de ontwikkelingskosten van de nieuwe kleine Valiant-auto doen de divisie leegbloeden.

Het laatste voertuig dat DeSoto van de lopende band rolde, was niemand minder dan de Chrysler Windsor uit 1961. Een merkpaar luxe hardtops uit 1961, waarvan er slechts 3.034 zijn geproduceerd. Voor een merk dat in 1957 nog ruim 125.000 voertuigen had vervoerd, was dit een doodvonnis. Maar toen de productielijnen afliepen, verborgen de ontwerpers van de stylingstudio’s van Highland Park iets in de klei.

Revisie van de S-serie

Alle full-size voertuigen van Chrysler zouden in 1962 een compleet herontwerp van top tot teen ondergaan. Interne documenten noemen dit het “S Series” -programma. Het was het idee van Virgil Exner, die verantwoordelijk was voor het ontwerp van Chrysler, dat de esthetiek van auto’s opschudde.

Exner liet zich inspireren door zijn eigen XNR-showauto, die op dat moment in ontwikkeling was. De filosofie was eenvoudig. Het heeft een lange motorkap, een kort dek en opvallende spatbordlijnen van het bladtype. Deze elementen verschenen voor het eerst op de Valiant uit 1960, maar de echte revolutie kwam met de volledige line-up.

Eind 1958 begon de S-serie vorm te krijgen. Het team van Exner begon met schaalmodellen van 3/8 en ging vervolgens over op serieuze klei met een “thema”. In mei 1959 werd het kleimodel onder de stylingkoepel gebracht. Hij was gemodelleerd als een DeSoto-cabriolet en betekende een drastische afwijking van alles ervoor.

Nieuwe richting

Dit concept was geen evolutie. Het was een afwijzing van de status quo.

Bij hedendaagse Ford- en GM-auto’s draaide alles om de staart. Ze hadden een lange staart, vinnen en waren opzichtig. Exners DeSoto-concept was de antithese. Het was kleiner van profiel. Het werd dramatisch veranderd. Het was volledig finless. Het achterdek was afgeknot, schoon en scherp.

“Een verrassende nieuwe richting…volledig ribloos met een gehakt achterdek dat in schril contrast staat met de moderne Ford- en GM-longtails.”

Uiteindelijk kregen alleen Dodge en Plymouth de S-Series-behandeling, maar zelfs toen veranderden hun productiemodellen drastisch ten opzichte van deze originele, agressieve plannen. DeSoto bleef steken, gereduceerd tot kleimodellen en radicale ideeën die nooit op de showroomvloer terechtkwamen.

Het verhaal van het DeSoto-concept uit 1962 is zo’n verhaal. Het bedrijf stond op de rand van faillissement vanwege het strakke en moderne ontwerp. Het was een bewijs van de visie van Exner, ook al werd die visie met het merk begraven.

Chrysler domineerde het visuele landschap van 1955 tot 1957 dankzij zijn enorme achtervleugel. Maar Virgil Exner, auteur van ‘Forward Look’, zag het teken aan de muur. De vinnen waren al het nieuws van gisteren. hij besloot het script voor ons komende S-serieproject om te draaien. letterlijk. De focus van het ontwerp verschuift van de achterkant naar de voorkant, waardoor een gedurfd nieuw imago voor het merk ontstaat.

Een complete verandering in de ontwerpfilosofie

Het model van mei toont een voertuig dat het nieuwe pakket test. Het benadrukken van de achterkant is niet meer zo. In plaats daarvan introduceerde Exner een V-vormige bumper om de voorkant een scherper en agressiever uiterlijk te geven. Het zijprofiel heeft een subtiele maar belangrijke behandeling ondergaan. De taille achter de deur is iets verhoogd. Dit kleine detail voegt visueel gewicht toe aan het middengedeelte zonder de lijnen onoverzichtelijk te maken.

Er is ook een achterste vin in het midden. Het was een knipoog naar de recente geschiedenis van het merk, maar dat duurde niet lang. Dit ontwerp overleeft alleen in de Plymouth uit 1962, waardoor het prototype van de S-serie een unieke voetnoot is in de geschiedenis van Chrysler.

Glas is ook een gebied van innovatie. De S-serie was voorzien van gebogen zijruiten, een technologie die door Chrysler werd ontwikkeld met de Imperial uit 1957. Samen met de steil gekantelde voorruit krijg je het gevoel dat de cockpit naar voren wordt getrokken, nog voordat je de motor start. De spatborden zijn lang en scherp, wat doet denken aan het exotische XNR-concept, maar ze stoppen abrupt voor de B-stijl. Dit is een radicale breuk en een visueel signaal dat de carrosserie eindigt waar het dak begint.

Aerodynamica en geometrie

Als je naar de achterkant van de S-serie kijkt, zie je een lange, holle diamantvorm. Het loopt soepel naar achteren toe en volgt de contouren van het achterdek. Dit gaat niet alleen over esthetiek. Hierdoor ontstaat een uniform silhouet van de scherpe voorkant tot de ronde staart.

Design is een studie van contrasten. Een scherpe hoek ontmoet een zachte curve. Vloeiende overgangen verzachten agressieve lijnen. Exner verlegt de grenzen en kijkt hoe ver hij kan gaan voordat het ‘plezier’ te veel wordt.

Waarom dit belangrijk is voor hobbyisten

Voor autoliefhebbers is de S-serie meer dan alleen een concept. Hier krijg je een kijkje in het brein van een ontwerper die niet stil wil staan. Het modeljaar 1959 was niet alleen een ontwikkeling, het was vooruitgang. Dit zijn revoluties die op de voorgrond staan. V-vormige bumpers en gebogen glas zetten nieuwe normen voor het decennium.

Als je van conceptauto’s uit de jaren vijftig houdt, is dit een must see. De S-serie vertegenwoordigt een cruciaal moment voor Chrysler, omdat hij afstand neemt van zijn imago van vin-zwaarheid en zijn modernere, vooruitstrevende esthetiek omarmt. Het herinnert ons eraan dat designtrends cyclisch zijn, maar dat goed design tijdloos is.

“Exner weet dat ze verouderd zijn. Met de S-serie heeft hij letterlijk het volgende ‘Forward Look’-ding gecreëerd.”

De modellen uit de S-serie hebben gebogen zijruit en hooghoekige voorruit, wat een verandering in het merk markeert. Het is een fascinerende blik

Het onmogelijke pad naar ontwerp uit 1962

Op papier klopte het niet, maar het management van Chrysler was eind jaren vijftig uitzonderlijk enthousiast over dramatische, onbewezen stylingmodellen met een dramatische, onbewezen styling. Dit waren niet zomaar schetsen; zij vormden het hart van de conceptauto’s uit de DeSoto- en Chrysler S-serie. Door voor deze radicale concepten te kiezen boven de veiligere, meer traditionele kleimodellen van de studio (waarvan er één sterk leek op Mercury), gooiden de regisseurs een enorme sleutel in het werk. Productontwerpers moesten zich aanpassen aan de evolutie van de modellen uit 1962 vanuit deze onverwachte bron van hoge risico’s.

samenwerking werd verplicht toen het concept van de S-serie de nieuwe North Star werd. Chrysler en DeSoto deelden traditioneel de carrosserieën en grote buitenpanelen, dus de studio’s moesten op elkaar afgestemd zijn. DeSoto-studiohoofd Don Kopka werkte nauw samen met Chrysler-studiohoofd Fred Reynolds om de kloof tussen conceptuele fantasie en productierealiteit te overbruggen.

Als gevolg hiervan is het rijgedrag van de achterkant van het doelvoertuig een evolutie van de behandeling van de achterkant van de themaauto. De ontwerpers veranderden snel de vorm om beter bij het nieuwe, taps toelopende dek te passen. Junior stylisten noemden, misschien sarcastisch of simpelweg observerend, de resulterende uitsteeksels “de kippenvleugel”. Dit werd het bepalende visuele kenmerk van het tijdperk.

De styling van de voorkant werd gevolgd door specifieke uitvoerende bevelen in plaats van pure esthetiek. De voorbumper had een verlaagd middengedeelte omdat Chrysler-designchef Virgil Exner een expliciete afkeer had van rechte spijlen. Hij wilde iets met karakter, iets dat de eentonigheid zou doorbreken.

Het verlichtingssysteem vertelde het laatste verhaal over de verschillen. De ontwerpers van DeSoto keken naar het verleden om het kenmerkende drievoudige achterlichtmotief van het merk uit 1956-1959 terug te brengen. Ze draaiden het script echter om en plaatsten het horizontaal in plaats van verticaal. Met respect voor de traditie is hij aangepast aan de moderne bumperhoogtes. Chrysler koos daarentegen een ander pad. Het kreeg grotere, grote, enkele omhullende eenheden die een bredere en meer geïntegreerde lichtsignatuur creëerden die hem onderscheidde van zijn DeSoto-broers en zussen.

De opstelling van vier koplampen bleef niet zomaar; het evolueerde. Het is geëvolueerd. Elke lens is gehuisvest in een eigen chroomframe, opgesplitst in schuine verticale paren, die de uiteindelijke productieauto uit 1961 nabootsen. Maar het echte drama speelt zich boven hen af. Bovenaan de grille bevindt zich een heldere horizontale lijst die naar boven en naar buiten uitloopt, terugloopt over de motorkap en opgaat in de accenten op de taillelijn. Het is niet alleen decoratie. Het voegt gewicht toe aan de voorkant en duwt de ogen naar voren.

Grilloorlogen: DeSoto versus Chrysler

De stylisten van DeSoto hebben hard aan dit stuk gewerkt. Ze probeerden talloze grille-thema’s en herhaalden deze totdat ze uitgeput waren. Het resultaat? Een onopvallende mix van dikke horizontale balken en dunne horizontale balken. Een groot embleem in het midden redde de dag niet. Het voelde veilig. Het is zelfs saai.

Chrysler koos een ander pad. Ze hielden vast aan de omgekeerde trapeziumvorm die het uiterlijk in 1960-1961 bepaalde. De inzetstukken zijn aangepast om de specifieke serie te identificeren, maar de vorm blijft hetzelfde. De voorgestelde brievenserie 300 handhaaft het thema “dwarsbalk”. Dit model is sinds 1957 in gebruik. Het is een vertrouwd anker in de zee van verandering.

De Imperial S-serie: een klassieke erfenis

De S-serie Imperial is een heel ander beest. Het is niet zo extreem als de hoofdlijn van DeSoto of Chrysler, maar het is anders. Het gezicht weerspiegelde als het model uit 1961, maar de uitvoering was scherper. Onder de brede, verchroomde header bevindt zich een fijnkorrelige grille. Grote blokletters met de letters IMPERIAL bovenaan.

Naast het naamplaatje bevinden zich twee sets koplampen. Dit zijn geen inbouwunits. Deze zitten op individuele chromen pods die aan uitstekende spatborden hangen. Dit is een “klassieke” erfenis. Raymond Loewy’s rivaal Virgil Exner vond dit nog steeds aantrekkelijk.

Het ensemble zag er helder uit. nauw. De behandeling uit 1961 had de reputatie verschrikkelijk te zijn, maar dit concept verfijnde deze.

De gebladerde voorspatborden imiteren die van de kleinere modellen uit de S-serie. Eenvoudig. schoon. De achterspatborden vertelden een ander verhaal. Het heeft een enkel kort blad dat eindigt in uitpuilende spatbordpunten.

Gunsight-achterlichten en laatste gedachten

Elke tip is uitgerust met een “gunsight” -achterlamp. Dit iconische Imperial-kenmerk bestaat al sinds 1955. Het vormde een basis voor een ontwerp aan de achterkant dat continuïteit biedt over de hele line-up die anders grenzen verlegde.

Van alle voorstellen uit de senior S-serie is de Imperial misschien wel de mooiste. Desoto? Het minst aantrekkelijk. Het miste de ziel van het keizerlijke en de durf van Chrysler. Het voelt gewoon alsof het er is.

Om te begrijpen hoe deze concepten het eindproduct beïnvloedden, moeten we naar andere spelers in het Chrysler-imperium kijken. De Dodge- en Plymouth-versies van de S-serie concept vertellen de andere kant van het verhaal. Hun ontwerp is ingetogener. Praktischer. Ze delen echter dezelfde genetische code.

Lees hieronder meer over de Concept Cars en het verwachte productiemodel.

  • Conceptauto’s

-Toekomstige auto’s

  • Consumentengids

Plymouth Supersport en S-Series Shift

De vroege conceptauto’s uit de Dodge- en Plymouth S-serie leken sterk op de “verkleinde” productiemodellen die in 1962 in de showrooms stonden, maar hadden een langere wielbasis en betere proporties dan de showroomvoertuigen. Deze extra lengte gaf hen een houding die niet aanwezig is in het eindproduct.

De meest interessante hiervan is de Plymouth “Supersport” coupé, waarvan de daklijn elementen vertoont van toekomstige General Motors-voertuigen. De deuren (1970-1991 Chevrolet Camaro / Pontiac Firebird) hadden een enkel zijraam dat in het dak was uitgesneden (vergelijkbaar met de Corvette Stingray Coupé uit 1963), en een brede, naar achteren aflopende B-stijl leidde naar een enorme omhullende achterruit die V-vormig was in bovenaanzicht (voorspelt de Cadillac Eldorado uit 1967).

Hoewel deze behandeling minder effectief was in de Barracuda van 1964-1966, was deze effectiever in deze doodgeboren Super Sport. Een andere creatie uit de S-serie uit Plymouth die te zien is op de overgebleven “documentaire” foto’s is een meer traditionele semi-fastback hardtopcoupé met een achterpaneel dat sterk lijkt op de Pontiac uit 1960.

Het definitieve ontwerpmodel van de S-serie werd in februari 1960 voltooid, maar het schandaal dat Chrysler opschudde, overschaduwde al snel het programma. Op 28 april werd William C. Newberg, een 27-jarige veteraan van het bedrijf, tot president gekozen. Slechts twee maanden later, op 30 juni, ontsloeg het bestuur van het bedrijf hem wegens een vermeend belangenconflict dat voortkwam uit zijn belangen in verschillende Chrysler-leveranciers. Andere functionarissen werden ook uit hun functie ontheven en hun ‘ontslag’ haalde de krantenkoppen.

Ondanks zijn korte ambtstermijn als president kon de heer Newberg belangrijke wijzigingen aanbrengen in het Series S-programma. In 1962, te midden van geruchten dat Chevrolet de grote Impala zou verkleinen (wat niet waar bleek te zijn), gaf hij onmiddellijk opdracht om de goedgekeurde Dodge/Plymouth-wielbasis in te korten van 118 inch naar 116 inch.

De ontwerpstudio raakte in chaos. Het personeel was urenlang bezig met het plaatsen van vierkante pinnen in ronde gaten om de originele look van Virgil Exner op het nieuwe platform te laten passen. Het resultaat is een compromis. Zijruit met elegante rondingen? Weg. Wat is een ander onderscheidend kenmerk dat Exner noemt? Afgeschraapt in naam van de productierealiteit.

De laatste Plymouth en Dodge uit 1962 zagen er zeker conventioneel uit, maar ze waren ook ronduit onhandig. Ze lijken meer op een Valiant op steroïden dan op een andere auto. De mensen waren het er ook mee eens. De ontvangst was erg koud. Zo koud zelfs dat het niet alleen de verkoop van Chrysler schaadde, maar dat Virgil Exner ook zijn baan verloor. Elwood Engel, die Ford verliet, staat aan het roer.

Maar de rot ging dieper dan een slechte styling.

L.L. “Tex” Colbert, de ingenieur die halverwege de jaren vijftig het brein achter de wonderbaarlijke overleving van Chrysler was, keerde terug als president. Hij zag uit de eerste hand de rampzalige verkoopcijfers tussen 1958 en 1960. Hij keek naar het ‘Newburgh’-plan uit 1962, een gekrompen en omslachtig tussenplan, en had andere gedachten.

Het was te laat om de psychiaters van Plymouth en Dodge te doden. Het gereedschap was al bezig met het snijden van metaal. Maar Colbert had nog één belangrijke hefboom over: de S-serie.

Dit waren dikke luxe modellen ontworpen voor DeSoto en Chrysler. Colbert trok de stekker eruit. Hij annuleerde de S-serie volledig. Hij gaf opdracht tot een grote facelift voor de bestaande modellen uit 1960 en 1961. wat de industrie ‘definiëren’ noemde, maar ‘onhandige oplossing’ zou nauwkeuriger kunnen zijn. Hij hoopte dat dit het bloeden zou stoppen.

Toen deed hij het ondenkbare. Hij heeft DeSoto vermoord.

De logica is wreed, maar duidelijk. DeSoto verloor niet alleen van Ford en General Motors. Er wordt van beide kanten op gedrukt. De kleinere Chryslers aten hun lunch aan de onderkant, de grotere Dodge trekt klanten uit het hogere segment. Dit merk zit niet in de selectie. Dit is onnodig. Dus Colbert begroef het in de geschiedenis.

Is het effectief?

de “finless” Chrysler- en Imperial-modellen waren in 1962 zelfs iets beter. De paniekaankopen van voorgaande jaren waren in een vreemde rust terechtgekomen. Maar de echte redding van het merk is de nieuwe serie “300”. Het vervangt de Windsor-bekleding uit het middensegment en biedt de “stijl” van de beroemde Alphabet-lijn van prestatieauto’s, maar zonder de prestaties of het prijskaartje. Dit is een verstandige zet. Als je de looks koopt, hoef je niet voor de pk’s te betalen.

Maar terwijl Chrysler worstelt om zichzelf te redden, gaat er iets verloren in de chaos. Het uiteindelijke model was een concept dat een productiester had moeten zijn, maar op de productielijn van DeSoto terechtkwam. Wat er vervolgens mee is gebeurd, kun je ontdekken.

Lees hieronder meer over de conceptauto en het verwachte productiemodel.

  • Conceptauto’s

  • Toekomstige auto’s

  • Autoshowrapporten uit de Consumentengids

  • Klassieke auto’s

De laatste DeSoto

Chrysler heeft het merk DeSoto niet zo netjes vermoord als de geschiedenis zich herinnert. Hoewel het modeljaar 1961 algemeen werd gezien als het einde van het haperende merk, onthullen interne gegevens een ingewikkelder laatste hoofdstuk. De geplande DeSoto S-serie uit 1962 was technisch gezien niet het laatste voertuig dat deze naam droeg. Voordat de bijl volledig viel, overwoog de technische afdeling van Chrysler kort het idee om een ​​kloon te maken van de stopgezette Chrysler Newport om de lichten van het merk nog een jaar aan te houden.

Het bewijsmateriaal is tastbaar, zij het zwak. Er is een ornamenttekening waarop een DeSoto te zien is die vrijwel identiek is aan een Newport. Het enige verschil zijn de grille-emblemen. Voor zo’n groot gokbedrijf, of misschien voor niet-gamingbedrijven, is het triviaal.

De cover-up van de pers

Is dit een serieuze poging om het merk te redden? Zeer onwaarschijnlijk. De meeste autohistorici zijn het erover eens dat Chrysler niet van plan was een auto te bouwen. De tekening was waarschijnlijk een rekwisiet, een bureaucratisch theaterstuk bedoeld om de pers het zwijgen op te leggen.

Sinds 1959 cirkelen journalisten rond het Chrysler-concern en stellen ze scherpe vragen over de toekomst van DeSoto nu de verkoopcijfers instorten. Door het opstellen kunnen ingenieurs ‘onderhanden werk’ noteren en vage verbodsbepalingen uitvaardigen. Op deze manier kan het management verslaggevers vertellen dat ze actief nieuwe modellen ontwikkelen, zelfs als deze alleen op papier of in de hoofden van PR-functionarissen bestaan.

Geruchten over een compacte verschuiving

Het verhaal rond de dood van DeSoto was rommelig. Begin 1960 waren er geruchten in de grote autotijdschriften dat DeSoto volledig zou veranderen en in 1962 alleen kleine auto’s zou introduceren. Deze speculatie suggereerde dat de nieuwe kleine auto gebaseerd zou zijn op het Valiant-platform en niet op een geheel nieuw ontwerp.

Dit is niet geheel ongegrond. Dodge was tegelijkertijd bezig met de voorbereiding van de 1961 Dodge Lancer, een Valiant-kloon die ontworpen was om de groeiende compacte markt te veroveren. Het is gemakkelijk om te zien hoe geruchten in de war raakten. DeSoto-insiders hebben misschien de op Valiant gebaseerde strategie besproken, en de media, hongerig naar een primeur over het uitstervende merk, hebben de twee door elkaar gehaald. Het is onduidelijk of DeSoto serieus een compacte toekomst overweegt of dat dit slechts een roddel in de sector is

Het groteske prototype

Fred Reynolds, die destijds bij Chrysler werkte, gaf een vernietigend overzicht van het daadwerkelijke prototype van de S-serie. Hij herinnerde zich dat hij het voltooide metalen model had geïnspecteerd zes maanden nadat het programma officieel was stopgezet.

Zijn beoordeling was wreed. De auto zag er “vreemd” uit. Het was onhandig, onevenwichtig en verouderd, zelfs voordat het op de productielijn kwam. Voor een merk dat trots is op zijn unieke stijl, lijkt de S-serie een flitsende en ongewenste bijzaak.

Tekenen van mislukking

Reynolds gaf toe dat hij blij was dat het bedrijf besloot niet te bouwen. Als hij een hekel heeft aan de S-Klasse, weet ik zeker dat hij hetzelfde denkt over de stopgezette Chrysler- en Imperial-versies die tot dezelfde stijlfamilie behoren.

Achteraf gezien was de annulering wellicht een genade. De omgeving rondom auto’s verandert snel. Omdat de markt slecht reageerde op de Plymouth- en Dodge-modellen uit 1962, werden verwarrend verouderde modellen geïntroduceerd.

Het DeSoto-naamplaatje is zeker niet dood. Ik ben zojuist mijn lichaam kwijtgeraakt. Minder dan een jaar nadat Chrysler zijn onafhankelijke divisie had geëlimineerd, werd de identiteit bij Dodge effectief hersteld. Dit is geen daad van respect. Dit is een tactische noodoefening.

De Dodge Custom 880 uit 1963 werd speciaal geïntroduceerd om de slechte verkoop van het verkleinde Dodge Standard-model uit 1962 te compenseren. De verkopen nemen af. De markt koopt geen kleine auto’s. Chrysler koos dus voor de snelste en goedkoopste optie. Ze kochten de bestaande voorraad en veranderden de naam.

Frankensteins auto

De nieuwe Custom 880 is een puinhoop, maar hij werkt. Het combineert een grote Dodge-voorkant uit 1961 met een Chrysler Newport-achterkant uit 1962. Dit betekent dat de herboren Dodge in wezen dezelfde auto is als de DeSoto, Chrysler en de full-size Dodge uit 1960-1961. Ze hebben allemaal dezelfde botten.

De builds zijn verrassend effectief als snelle oplossing:
2 hardtopstijlen
* Hardtopwagen
* 4-deurs sedan
open auto

Alle modellen zijn voorzien van een grote Dodge-voorkant uit 1961 en een Newport-voorkant uit 1962. De vorm is zeer traditioneel. Niet-agressief. beveiliging. Dit was precies wat de markt op dat moment nodig had.

Prijs en prestatie

Twee Custom 880 harde schijven kosten ongeveer hetzelfde als de vorige DeSoto. Prijspariteit is niet onmogelijk. De hele serie verkoopt goed. Waarom? Omdat het er bekend uitziet. Ik voel mij zeer tevreden. Klanten hoeven de nieuwe merkidentiteit niet te begrijpen.

De Custom 880 leverde Dodge in 1966 enorme winsten op. Hierdoor vermoeden sommigen dat de snelle achteruitgang van DeSoto niet te wijten was aan marktveranderingen, zoals het geval was met de Edsel, maar eerder aan het ‘underdog’-imago en de toegenomen concurrentie met zijn zusterdivisies.

De snelle neergang van DeSoto was niet te wijten aan marktveranderingen, maar aan het imago van ‘verliezer’.

Merken faalden niet omdat mensen geen grote auto’s meer wilden. Het mislukte omdat het een strijd was met mijn eigen familie. Als jouw zusterafdeling luncht, krijg je geen tweede kans. Maar hoe zit het met Dodge? Dodge kreeg uitstel. Drie jaar lang hield DeSoto’s geest het licht aan.

Lees hieronder meer over de conceptauto en het verwachte productiemodel.

  • conceptauto

-toekomstige auto

  • Verslag van autoshows in de consumentengids

  • een klassieke auto

Exit mobile version