Een Britse man bracht bijna twee jaar lang systematisch door met parkeren op elke beschikbare plek bij zijn plaatselijke Sainsbury’s-supermarkt, gedreven door verveling en een zelfbenoemde ‘eigenaardigheid’. Gareth Wild, een 44-jarige marketingprofessional uit Devizes, VK, documenteerde zijn voortgang gedurende een jaar, zeven maanden en twee dagen, waarbij hij zorgvuldig op alle 108 aangewezen plekken parkeerde.
De methodische aanpak
Wild benaderde deze taak niet lukraak. Hij bracht de parkeerplaats in kaart met behulp van satellietbeelden, kende nummers toe aan elke ruimte (met uitzondering van parkeerplaatsen voor gehandicapten en motorfietsen) en hield zijn voortgang bij met data, tijden en bijbehorende parkeertarieven. Over de hele periode gaf hij £89,20 ($120) uit aan parkeren, een fractie van de £9.567,26 ($12.700) die hij in dezelfde periode aan boodschappen besteedde.
Dit ging niet alleen over het afvinken van spaties; Wild categoriseerde ze op basis van gemak en rangschikte ze als ‘Godsniveau’, ‘Nuttig’ of ‘Vermijden’. De twee ruimtes die zich het dichtst bij de ingang bevonden, waren voorspelbaar het meest begeerd.
Voorbij de supermarkt: een terugkerende obsessie
Dit is niet Wilds eerste parkeergerelateerde prestatie. Eerder bracht hij zes jaar door met het voltooien van een soortgelijke uitdaging op een perceel met 211 plaatsen in Bromley voordat hij in 2024 naar Devizes verhuisde en opnieuw begon. Zijn vrouw staat volgens Wild “volledig achter mijn eigenaardigheden”, wat suggereert dat dit gedrag geen recente ontwikkeling is.
“Verveling was waarschijnlijk het uitgangspunt,” legde Wild uit. “Het houdt me bezig met dit soort kleine dingen. Het was een beetje triest om te zien dat het eindigde, omdat het zo lang deel uitmaakt van je routine dat als het eindelijk eindigt, je het volgende moet vinden om te doen.”
De volgende uitdaging: opschalen
Wild heeft zijn zinnen al gezet op een grotere uitdaging: een Morrisons-supermarkt met ruim 400 parkeerplaatsen. Dit zal zijn parkeerobsessie voor onbepaalde tijd verlengen, waardoor hij verzekerd is van een gestructureerde, zij het onconventionele, hobby om zijn tijd te vullen.
Het verhaal belicht hoe individuen unieke manieren vinden om met eentonigheid om te gaan, ook al gaat het daarbij om het jarenlang zorgvuldig documenteren van parkeerplaatsen. Het roept vragen op over obsessief gedrag, de menselijke behoefte aan structuur en de moeite die mensen doen als ze met verveling worden geconfronteerd.
