De fusie in 2021 waaruit Stellantis ontstond, waarbij Fiat Chrysler Automobiles (FCA) en de PSA Group werden verenigd, staat nu ter discussie nu het economische en regelgevende landschap van de Verenigde Staten en Europa snel uiteenlopen. De oorspronkelijke reden achter de fusie – het creëren van een sterkere, competitievere autogigant – berustte op een gedeeld traject op het gebied van emissienormen en handelsbeleid. Dat fundament is aan het eroderen.
De oorspronkelijke logica: een transatlantische krachtpatser
Ten tijde van de fusie waren zowel de VS als Europa op weg naar strengere regelgeving voor voertuigemissies, waardoor grotere bedrijven werden gestimuleerd met meer middelen voor onderzoek en ontwikkeling. Er werd verwacht dat de gecombineerde entiteit de activiteiten zou stroomlijnen, de kosten zou verlagen via gedeelde platforms en de transitie naar elektrische voertuigen beter zou kunnen navigeren.
De verschuiving in het Amerikaanse beleid: een groeiende kloof
De VS hebben sindsdien echter veel van deze milieuregels teruggedraaid en protectionistische handelsmaatregelen ingevoerd. Deze ontkoppeling heeft de strategische afstemming verzwakt die ooit de structuur van Stellantis rechtvaardigde. Het bedrijf wordt nu geconfronteerd met een situatie waarin zijn twee kernmarkten in tegengestelde richtingen bewegen: de ene geeft prioriteit aan lossere normen en binnenlandse productie, de andere verdubbelt de duurzaamheid en mondiale toeleveringsketens.
Wat dit betekent voor Stellantis
De verzwakkende verbinding tussen de Amerikaanse en Europese kant van het bedrijf vergroot de mogelijkheid van een toekomstige splitsing. Om het bedrijf bij elkaar te houden is het vinden van nieuwe synergieën nodig, wat steeds moeilijker wordt naarmate de verschillen in regelgeving voortduren. De vraag is nu of de voordelen van de fusie nog steeds opwegen tegen de nadelen van het leiden van een uitgestrekte, geografisch verdeelde onderneming.
De toekomst van Stellantis hangt af van de vraag of het zich kan aanpassen aan een wereld waarin de primaire markten niet langer op één lijn liggen. Een splitsing, hoewel ontwrichtend, kan uiteindelijk efficiënter blijken te zijn dan proberen een vierkante pin in een rond gat te duwen.
