додому Motoryzacja 1962 Koncepcja DeSoto: Innowacyjny projekt, który nigdy nie trafił do salonów.

1962 Koncepcja DeSoto: Innowacyjny projekt, który nigdy nie trafił do salonów.

Marka DeSoto nie zniknęła w eksplozji. Znikł. 18 listopada 1960 roku, po trzydziestu dwóch latach ogólnie udanej produkcji samochodów, marka po cichu zaprzestała produkcji. Winowajcą nie był brak stylu – Chrysler miał całą kolekcję oszałamiających koncepcji z lat 60. – ale bezwzględna oszczędność. Straty firmy rosły, a koszty opracowania nowego samochodu kompaktowego Valiant drenowały oddział.

Ostatnim samochodem, który zjechał z linii montażowej DeSoto, był Chrysler Windsor z 1961 roku. Była to para luksusowych hardtopów z 1961 r., z których wyprodukowano tylko 3034 egzemplarze. Dla marki, która w 1957 roku sprzedała ponad 125 000 samochodów, był to wyrok śmierci. Jednak gdy linie produkcyjne zwolniły, projektanci ze studiów stylizacyjnych Highland Park ukryli coś w glinie.

Globalna modernizacja serii S

Wszystkie pełnowymiarowe pojazdy Chryslera miały zostać całkowicie przeprojektowane wewnątrz i na zewnątrz na rok modelowy 1962. Dokumenty wewnętrzne określają ten program jako program „Seria S”. Pomysł wyszedł od Virgila Exnera, człowieka odpowiedzialnego za projekt Chryslera, który zrewolucjonizował estetykę motoryzacji.

Inspiracją dla Axny był jego własny samochód koncepcyjny XNR, który był wówczas w fazie rozwoju. Filozofia była prosta: długa maska, krótki tył i charakterystyczne linie błotników przypominające ostrza. Elementy te pojawiły się po raz pierwszy w Valiant z 1960 roku, ale prawdziwa rewolucja nastąpiła wraz z linią pełnowymiarową.

Pod koniec 1958 roku seria S zaczęła nabierać kształtu. Zespół Exnera zaczął od modeli w skali 3/8, a następnie przeszedł do modeli glinianych o poważnej tematyce. W maju 1959 roku gliniany model przeniesiono do kopuły stylistycznej. Był wzorowany na kabriolecie DeSoto i oznaczał radykalne odejście od wszystkiego, co było wcześniej.

Nowy kierunek

Ta koncepcja nie była ewolucją. Był odrzuceniem status quo.

Samochody Forda i GM w tamtych czasach skupiały się na ogonie. Miały długie ogony, płetwy i plisy. Koncepcja DeSoto Exnera była całkowitym przeciwieństwem. Był mniejszy z profilu. Zostało to radykalnie zmienione. Był całkowicie pozbawiony płetw. Tylna komora została skrócona, czysta i ostra.

„Zaskakujący nowy kierunek… jest całkowicie pozbawiony żeber i ma skróconą tylną komorę, co stanowi wyraźny kontrast w stosunku do nowoczesnych, długich tyłów samochodów Ford i GM”.

Ostatecznie tylko Dodge i Plymouth otrzymali serię S, ale nawet ich modele produkcyjne radykalnie różniły się od początkowych, agresywnych planów. DeSoto popadło w stagnację, ograniczając się do modeli z gliny i radykalnych pomysłów, które nigdy nie trafiły do ​​salonów.

Jedną z takich historii jest historia koncepcji DeSoto z 1962 roku. Firma była na skraju bankructwa ze względu na czysty i nowoczesny design. To był dowód wizji Exnera, nawet jeśli ta wizja została pogrzebana wraz z marką.

Chrysler dominował w krajobrazie wizualnym od 1955 do 1957 roku dzięki ogromnym tylnym błotnikom z żebrami. Ale Virgil Exner, twórca koncepcji Forward Look, widział nadchodzące zmiany. Płetwy są już przestarzałe. Postanowił dosłownie zmienić scenariusz naszego nadchodzącego projektu S Series. Punkt ciężkości projektu przesunął się z tyłu na przód, tworząc nowy, odważny wygląd marki.

Całkowita zmiana filozofii projektowania

Model May pokazuje samochód testujący nowy zestaw karoserii. Nacisk na tył nie jest już priorytetem. Zamiast tego Exner zastosował zderzak w kształcie litery V, aby nadać przodowi ostrzejszy, bardziej agresywny wygląd. Profil boczny został poddany subtelnej, ale ważnej obróbce. Linia paska za drzwiami jest lekko podwyższona. Ten mały szczegół dodaje wizualnej masy środkowej części, nie zaśmiecając linii.

Pośrodku znajduje się również mała płetwa. Było to ukłon w stronę niedawnej historii marki, ale nie trwało długo. Projekt ten został zachowany jedynie w Plymouth z 1962 roku, dzięki czemu prototyp Serii S stał się wyjątkowym zapisem w historii Chryslera.

Szkło stało się także obszarem innowacji. Seria S otrzymała zakrzywione szyby boczne, technologię, której Chrysler był pionierem w modelu Imperial z 1957 roku. W połączeniu z mocno pochyloną przednią szybą sprawia to wrażenie, jakby kokpit ciągnął do przodu jeszcze przed uruchomieniem silnika. Błotniki są długie i ostre, nawiązując do egzotycznej koncepcji XNR, ale kończą się gwałtownie przed słupkiem B. To radykalne zerwanie i wizualny sygnał, że nadwozie kończy się tam, gdzie zaczyna się dach.

Aerodynamika i geometria

Patrząc na tył serii S, można dostrzec wysoką, wklęsłą sylwetkę w kształcie rombu. Stopniowo zwęża się ku tyłowi, zgodnie z konturami podium rufowego. To nie tylko estetyka. Tworzy to jednolitą sylwetkę od spiczastego przodu do zaokrąglonego ogona.

Design to nauka kontrastów. Kąt ostry spotyka się z gładką krzywizną. Płynne przejścia łagodzą agresywne linie. Exner przesuwa granice i bada, jak daleko może się posunąć, zanim „zabawa” stanie się zbyt duża.

Dlaczego jest to ważne dla miłośników samochodów

Dla entuzjastów samochodów seria S to coś więcej niż tylko koncepcja. Tutaj możesz zajrzeć do umysłu projektanta, który nie chce stać w miejscu. Rok modelowy 1959 to nie tylko ewolucja, to był postęp. To rewolucja na froncie. Zderzaki w kształcie litery V i zakrzywione szyby wyznaczają nowe standardy na nadchodzącą dekadę.

Jeśli lubisz samochody koncepcyjne z lat 50. XX w., ten przykład musisz koniecznie zobaczyć. Seria S stanowi punkt zwrotny dla Chryslera, ponieważ odszedł od swojego wizerunku z ciężkimi płetwami i przyjął bardziej nowoczesny, przyszłościowy styl estetyczny. Przypomina, że ​​trendy w projektowaniu mają charakter cykliczny, ale dobry design jest ponadczasowy.

„Exner wiedział, że są przestarzałe. Dzięki swojej serii S dosłownie stworzył kolejne wcielenie „Future Sight”.”

Modele serii S są wyposażone w zakrzywioną szybę boczną i szybę przednią o dużym kącie, co oznacza zmianę dla marki. To zapierający dech w piersiach widok

Niemożliwa droga do projektu z 1962 roku

Na papierze nie miało to sensu, ale zarząd Chryslera pod koniec lat pięćdziesiątych był wyjątkowo entuzjastycznie nastawiony do zatwierdzania dramatycznych, nieprzetestowanych układów stylistycznych o dramatycznej, niesprawdzonej stylistyce. To nie były tylko szkice; były sercem samochodów koncepcyjnych DeSoto i Chrysler serii S. Porzucając bezpieczniejsze i bardziej tradycyjne gliniane modele studia (z których jeden przypominał Merkurego), reżyserzy spowodowali ogromne zamieszanie w pracy. Projektanci produktów musieli dostosować się do ewolucji modeli z 1962 roku, pochodzących z tego nieoczekiwanego źródła wysokiego ryzyka.

Współpraca stała się obowiązkowa, gdy samochód koncepcyjny serii S stał się nową gwiazdą North Star. Chrysler i DeSoto tradycyjnie mieli wspólne nadwozia i duże panele zewnętrzne, więc studia musiały współpracować. Szef studia DeSoto, Don Kopka, blisko współpracował z szefem studia Chryslera, Fredem Reynoldsem, aby wypełnić lukę między fantazją konceptualną a rzeczywistością produkcyjną.

W rezultacie wykończenie tylnej części docelowego samochodu ewoluowało zgodnie z motywem tylnej części samochodu. Projektanci szybko zmienili kształt, aby lepiej pasował do nowego, zwężanego kufra. Młodsi styliści, być może sarkastycznie lub po prostu obserwując, nazwali powstałe wypukłości „skrzydełkami kurczaka”. Stał się definiującym wizualnym znakiem epoki.

Przód projektu podążał za tym konkretnymi nakazami wykonawczymi, a nie czystą estetyką. Przedni zderzak miał obniżoną część środkową, ponieważ główny projektant Chryslera, Virgil Exner, wyraźnie nie lubił prostych kierownic. Chciał czegoś z charakterem, czegoś, co przełamie monotonię.

System oświetlenia opowiedział ostatnią historię o różnicach. Projektanci DeSoto spojrzeli w przeszłość, aby przywrócić charakterystyczny motyw potrójnych tylnych świateł z lat 1956-1959. Jednak zmienili scenariusz i umieścili go poziomo, a nie pionowo. Szanując tradycję, został zmodernizowany, aby dopasować się do nowoczesnej wysokości zderzaków. Chrysler natomiast wybrał inną drogę. Zawierał większe, masywniejsze pojedyncze jednostki, które stworzyły szerszą, bardziej zintegrowaną sygnaturę świetlną, która odróżniała go od braci DeSoto.

Rozmieszczenie czterech reflektorów nie tylko pozostało takie samo; to ewoluowało. Każdy obiektyw jest umieszczony we własnej chromowanej ramce, podzielonej na ustawione pod kątem pionowe pary, naśladujące ostateczny model produkcyjny z 1961 roku. Jednak prawdziwy dramat rozgrywa się nad nimi. W górnej części osłony chłodnicy znajduje się efektowna pozioma listwa, która rozszerza się w górę i na zewnątrz, a następnie zakrzywia się nad maską i łączy z akcentami linii bocznej. To nie tylko dekoracja. Dodaje ciężaru przodowi i wizualnie wypycha oko do przodu.

Bitwa na kraty: DeSoto kontra Chrysler

Styliści DeSoto ciężko pracowali nad tym elementem. Próbowali niezliczonych odmian siatek i powtarzali je, aż się znudzili. Wynik? Niepozorna mieszanka grubych i cienkich poziomych desek. Duży centralny emblemat nie poprawił sytuacji. Wyglądało bezpiecznie. Nawet nudne.

Chrysler wybrał inną ścieżkę. Zachował kształt odwróconego trapezu, który zadecydował o wyglądzie marki w latach 1960-1961. Wkładki zostały zmodyfikowane w celu identyfikacji konkretnej serii, ale ogólny kształt pozostał ten sam. Oferowany model listowy serii 300 zachowuje motyw „poprzeczki”. Ten element jest używany od 1957 roku i służy jako znajoma kotwica w morzu zmian.

Seria Emperor S: klasyczny styl retro

Seria Emperor S to zupełnie inne zwierzę. Nie jest tak ekstremalny jak główna linia DeSoto czy Chryslera, ale jest inny. Jego przód był identyczny jak w modelu z 1961 roku, ale wykonanie było ostrzejsze. Pod szerokim, chromowanym panelem górnym znajduje się drobnoziarnista osłona chłodnicy. Na górze widniał napis IMPERIAL dużymi literami.

Obok tabliczki znamionowej znajdują się dwa zestawy reflektorów. To nie są bloki wpuszczane. Są one zamontowane na osobnych chromowanych wieszakach zwisających z wydatnych błotników. To nawiązanie do „klasyki”. Revil Eckner, rywal Raymonda Lowy’ego, nadal uważał to za atrakcyjne.

Kompozycja wyglądała schludnie i gęsto. Projekt z 1961 roku miał reputację okropnego, ale dzięki tej koncepcji udoskonalono go.

Przednie błotniki w kształcie ostrza nawiązują do tych z mniej prestiżowych modeli serii S. Prosty. Czysty. Tylne błotniki opowiadały inną historię. Mają jedno krótkie ostrze zakończone wypukłymi końcami skrzydeł.

Tylne światła celownika i wnioski końcowe

Każda końcówka jest wyposażona w tylne światło przypominające celownik. Ta kultowa cecha Imperial jest obecna od 1955 roku. Zapewniała ciągłość konstrukcji tylnej części pojazdu, tworząc ciągłość w linii, która w przeciwnym razie byłaby innowacyjna.

Ze wszystkich starszych modeli serii S, Imperial jest prawdopodobnie najlepiej wyglądający. DeSoto? Najbardziej nieatrakcyjny. Brakowało mu duszy Imperial i śmiałości Chryslera. Wydaje się to po prostu zbyteczne.

Aby zrozumieć, jak te koncepcje wpłynęły na produkt końcowy, musimy przyjrzeć się innym graczom w imperium Chryslera. Wersje koncepcyjne Dodge’a i Plymoutha przeznaczone dla serii S przedstawiają historię z innej strony. Ich konstrukcja jest bardziej dyskretna. Bardziej praktyczne. Mają jednak ten sam kod genetyczny.

Przeczytaj więcej o samochodach koncepcyjnych i oczekiwanym modelu produkcyjnym poniżej.

  • Samochody koncepcyjne

  • Samochody przyszłości

  • Przewodnik konsumencki

Plymouth Supersport i seria S: zmiany w projekcie

Wczesne samochody koncepcyjne Dodge’a i Plymoutha z serii S były bardzo podobne do „zmniejszonych” modeli produkcyjnych wprowadzonych do salonów w 1962 roku, ale miały większy rozstaw osi i lepsze proporcje niż samochody salonowe. Ta dodatkowa długość nadała im postawę, której brakowało w produkcie końcowym.

Najciekawszym z nich jest coupe Plymouth „Supersport”, którego linia dachu zawiera elementy zapowiadające przyszłe samochody General Motors. Drzwi (Chevrolet Camaro/Pontiac Firebird z lat 1970-1991) miały pojedynczą szybę boczną wyciętą w dachu (podobnie jak w coupe Corvette Stingray z 1963 r.), a szeroki, pochylony do tyłu słupek B prowadził do ogromnej tylnej szyby z osłoną, która w rzucie miała kształt litery V (wyprzedzając Cadillaca Eldorado z 1967 r.).

Choć rozwiązanie to było mniej skuteczne w Barracudzie z lat 1964-1966, to bardziej sprawdziło się w tym niezrealizowanym Super Sportie. Kolejnym dziełem Plymouth z serii S, widocznym na zachowanych fotografiach „dokumentalnych”, jest bardziej tradycyjne coupe z półkolistym dachem i tylną deską rozdzielczą bardzo podobną do Pontiaca z 1960 roku.

Ostateczny projekt serii S został ukończony w lutym 1960 roku, ale program wkrótce został przyćmiony przez skandal, który wstrząsnął Chryslerem. 28 kwietnia na prezesa wybrano Williama S. Newberga, weterana firmy z 27-letnim stażem. Zaledwie dwa miesiące później, 30 czerwca, zarząd firmy zwolnił go z powodu rzekomego konfliktu interesów wynikającego z jego udziałów w kilku dostawcach Chryslera. Inni dyrektorzy również zostali usunięci ze swoich stanowisk, a ich „rezygnacje” trafiły na pierwsze strony gazet.

Pomimo krótkiej kadencji na stanowisku prezesa pan Newberg był w stanie wprowadzić znaczące zmiany w programie serii S. W 1962 roku, wśród plotek, że Chevrolet zmniejszy pełnowymiarową Impala (co okazało się fałszywe), natychmiast nakazał skrócenie zatwierdzonego rozstawu osi Dodge’a/Plymoutha ze 118 cali do 116 cali.

Biuro projektowe pogrążyło się w chaosie. Pracownicy spędzali długie godziny, próbując wcisnąć kwadratowe kołki w okrągłe otwory, aby dostosować oryginalny wygląd Virgila Exnera do nowej platformy. Rezultatem był kompromis. Szyby boczne z eleganckimi zaokrągleniami? REMOVED. Co jeszcze wyróżniało projekt, o którym wspomina Exner? Usunięte dla rzeczywistości produkcyjnej.

Modele Plymouth i Dodge z końca 1962 roku z pewnością wyglądały tradycyjnie, ale były wręcz niewygodne. Wyglądały bardziej jak powiększony Valiant niż zupełnie inny samochód. Z tą opinią zgodziła się także opinia publiczna. Reakcja była wyjątkowo zimna. Tak zimno, że nie tylko zaszkodziło sprzedaży Chryslera, ale także kosztowało Virgila Exnera utratę pracy. Elwood Engel, który pochodził z Forda, objął kierownicę.

Ale zgnilizna sięgała głębiej niż tylko kiepski styl.

L.L. „Tex” Colbert, inżynier, który w połowie lat pięćdziesiątych doprowadził do cudownego uratowania Chryslera, powrócił na urząd prezydenta. Widział na własne oczy katastrofalne wyniki sprzedaży w latach 1958–1960. Przestudiował plan Newburgha z 1962 r., okrojoną i nieporęczną wersję tymczasową, i doszedł do różnych wniosków.

Było już za późno na anulowanie skróconych wersji Plymouth i Dodge. Narzędzia już tną metal. Ale Colbert nadal miał jedną ważną dźwignię wpływu: serię S.

Były to masywne, luksusowe modele zaprojektowane dla DeSoto i Chryslera. Colbert wyłączył wyłącznik. Całkowicie anulował serię S. Zlecił gruntowną zmianę stylizacji istniejących modeli z lat 1960 i 1961. To, co w branży nazywano „zdejmowaniem chromu”, ale co można dokładniej nazwać „niezdarną naprawą”. Miał nadzieję, że to zatrzyma upadek.

Potem zrobił coś nie do pomyślenia. Zabił DeSoto.

Logika jest okrutna, ale zrozumiała. DeSoto przegrywał nie tylko z Fordem i General Motors. Ściskano go z obu stron. Tańsze modele Chryslera pochłaniały jego część z niższej półki, podczas gdy większe Dodge’y przyciągały klientów z wyższej półki. Marka ta nie wpisała się w strategię selekcji. Był niepotrzebny. Colbert pochował go więc w historii.

Czy było to skuteczne?

Modele Chryslera i Imperiala bez chromowanych elementów wykończenia były w rzeczywistości nieco lepsze w 1962 roku. Panika zakupowa z poprzednich lat ustąpiła miejsca dziwnemu spokojowi. Ale prawdziwym wybawieniem marki była nowa seria „300”. Zastąpił średniopoziomowy poziom wyposażenia Windsor i oferował „styl” słynnej linii samochodów sportowych Alphabet, ale bez odpowiedniej mocy i ceny. To było mądre posunięcie. Kupując wygląd nie musisz płacić za moc.

Ale gdy Chrysler walczył o przetrwanie, coś zginęło w chaosie. Ostatni model był koncepcją, która miała być gwiazdą produkcji, ale trafiła na linię montażową DeSoto. Poniżej możecie dowiedzieć się, co mu się przydarzyło.

Przeczytaj więcej o samochodzie koncepcyjnym i jego oczekiwanym modelu produkcyjnym poniżej.

  • Samochody koncepcyjne

  • Samochody przyszłości

  • Raporty z pokazów samochodów z Consumer Guide

  • Klasyczne samochody

Ostatni DeSoto

Chrysler nie zabił marki DeSoto tak bezbłędnie, jak pamięta historia. Chociaż rok modelowy 1961 jest powszechnie uważany za koniec borykającej się z problemami marki, wewnętrzne dokumenty ujawniają bardziej złożony końcowy rozdział. Planowana seria DeSoto S z 1962 r. technicznie rzecz biorąc nie była ostatnim samochodem noszącym tę nazwę. Zanim ostatecznie porzucono topór, dział inżynieryjny Chryslera przez chwilę rozważał pomysł stworzenia klona wycofanego z produkcji Chryslera Newport, aby utrzymać markę przy życiu przez kolejny rok.

Dowody są namacalne, choć niepewne. Istnieje rysunek dekoracji przedstawiający DeSoto, który jest prawie identyczny z Newportem. Jedyną różnicą są emblematy na grillu. Dla tak dużej korporacji zajmującej się własnym biznesem, a może dla korporacji niebędącej przedsiębiorstwem, jest to trywialne.

Spisek prasowy

Czy to poważna próba ratowania marki? Ledwie. Większość historyków motoryzacji zgadza się, że Chrysler nie zamierzał budować samochodu. Rysunek był prawdopodobnie rekwizytem – elementem biurokratycznego teatru, mającym na celu uciszenie prasy.

Począwszy od 1969 roku reporterzy krążyli po Chrysler Corporation, zadając dosadne pytania o przyszłość DeSoto w obliczu spadku sprzedaży. Rysunki pozwalają inżynierom oznaczać „w toku” i wydawać niejasne zakazy. W ten sposób kierownictwo może powiedzieć reporterom, że aktywnie opracowują nowe modele, nawet jeśli istnieją one tylko na papierze lub w głowach działu PR.

Plotki o przejściu na samochody kompaktowe

Fabuła otaczająca śmierć DeSoto była zagmatwana. Na początku 1960 roku w głównych magazynach motoryzacyjnych pojawiły się pogłoski, że DeSoto całkowicie się zmieni i w 1962 roku wprowadzi na rynek wyłącznie małe samochody. Spekulacje te sugerowały, że nowy kompaktowy samochód będzie oparty na platformie Valiant, a nie na całkowicie nowej konstrukcji.

Nie jest to całkowicie bezpodstawne. W tym samym czasie Dodge przygotowywał 1961 Dodge Lancer, klona Valianta, zaprojektowanego z myślą o zdobyciu rosnącego rynku samochodów kompaktowych. Łatwo zobaczyć, jak doszło do pomieszania plotek. Znawcy DeSoto mogli omawiać strategię opartą na Valiant, a media spragnione informacji na temat umierającej marki pomieszały te dwa fakty. Nie jest jasne, czy DeSoto poważnie rozważa kompaktową przyszłość, czy to tylko plotki branżowe.

Brzydki prototyp

Fred Reynolds, który wówczas pracował dla Chryslera, przedstawił wstrząsającą retrospektywę prawdziwego prototypu serii S. Przypomniał sobie, jak sprawdzał gotowy metalowy model sześć miesięcy po oficjalnym zakończeniu programu.

Jego ocena była surowa. Samochód wyglądał „dziwnie”. Był niezgrabny, niezrównoważony i przestarzały jeszcze zanim trafił na linię produkcyjną. Dla marki, która szczyci się wyjątkową stylistyką, seria S wydaje się jaskrawym i niepożądanym dodatkiem.

Oznaki awarii

Reynolds przyznał, że cieszy się, że firma zdecydowała się nie budować samochodu. Jeśli nienawidzi serii S, jestem pewien, że ma to samo zdanie na temat wycofanych z produkcji modeli Chryslera i Imperial, które charakteryzują się tym samym stylem.

Z perspektywy czasu odwołanie mogło być błogosławieństwem. Środowisko motoryzacyjne zmienia się szybko. Ponieważ rynek słabo zareagował na modele Plymouth i Dodge z 1962 roku, pojawiły się myląco przestarzałe modele.

Nazwa DeSoto z pewnością nie umarła. Jego materialna powłoka po prostu umarła. Niecały rok po tym, jak Chrysler wyeliminował swój niezależny oddział, tożsamość marki została skutecznie przywrócona w ramach Dodge. To nie jest akt szacunku. To taktyczne zdarzenie awaryjne.

Dodge Custom 880 z 1963 r. został wprowadzony specjalnie, aby zrekompensować niską sprzedaż skróconego modelu Dodge Standard z 1962 r. Sprzedaż spadała. Rynek nie kupował małych samochodów. Dlatego Chrysler wybrał najszybszą i najtańszą trasę. Wykorzystali istniejące zapasy i po prostu zmienili nazwę.

Samochód Frankensteina

Nowy Custom 880 to bałagan, ale działa. Łączy w sobie przód dużego Dodge’a z 1961 roku z tyłem Chryslera Newporta z 1962 roku. Oznacza to, że odrodzony Dodge to zasadniczo ten sam samochód, co DeSoto, Chrysler i pełnowymiarowy Dodge z lat 1960-1961. Wszystkie mają tę samą „strukturę kości”.

Kompilacja okazała się zaskakująco skuteczna jako szybkie rozwiązanie:
* 2 wersje nadwozia z twardym dachem
* Kombi z twardym dachem
* 4-drzwiowy sedan
* Kabriolet

Wszystkie modele posiadały duży przód Dodge’a z 1961 roku i Newport z 1962 roku. Kształt był bardzo tradycyjny. Nieagresywny. Niezawodny. Właśnie tego potrzebował rynek w tamtym czasie.

Cena i specyfikacje

Dwa twarde dachy Custom 880 kosztują mniej więcej tyle samo, co poprzedni DeSoto. Równość cen okazała się możliwa. Cała linia sprzedawała się dobrze. Dlaczego? Ponieważ wyglądała znajomo. Klienci czuli się bardzo komfortowo. Klienci nie musieli rozumieć nowej tożsamości marki.

Custom 880 generował dla Dodge’a ogromne zyski przez cały 1966 rok. Z tego powodu niektórzy podejrzewają, że szybki upadek DeSoto nie był spowodowany zmianami na rynku, jak miało to miejsce w przypadku Edsela, ale raczej jego wizerunkiem „słabszego” i zwiększoną konkurencją ze strony siostrzanych oddziałów.

Gwałtowny upadek DeSoto nie był spowodowany zmianami na rynku, ale jego wizerunkiem jako „słabszego”.

Marki nie upadały, bo ludzie nie chcieli już dużych samochodów. Ponieśli porażkę, ponieważ wypowiedzieli wojnę własnej rodzinie. Jeśli twój siostrzany oddział zgarnie większość zysków, nie dostaniesz drugiej szansy. Ale Dodge miał przerwę. Przez trzy lata duch DeSoto podtrzymywał ogień.

Przeczytaj więcej o samochodzie koncepcyjnym i jego oczekiwanym modelu produkcyjnym poniżej.

  • samochód koncepcyjny

  • samochód przyszłości

  • Oświetlenie salonu samochodowego w Przewodniku konsumenckim

  • klasyczny samochód

Exit mobile version