Iemand vroeg me onlangs om vast te stellen waar de GT3 eigenlijk in het Porsche-assortiment past.
Eenvoudig. Het is de beste driverversie.
Maar toen kwam de vangst. Hebben ze niet een GT2 voor het hardcore publiek?
Ik pauzeerde.
Nou ja. Dat deden ze. Het was eigenlijk een GT3-chassis met een turbomotor. Een franken-auto, soort van. Maar je kunt er nu geen kopen. Weg.
Toen ging het gesprek verder. Er was, of is, ook de GT3 RS. Het echte hardcore-model. Focus-ophanging, een pittige atmosferische motor. Het echte werk.
Die kun je ook niet krijgen.
Het begint allemaal een beetje circulair te worden, nietwaar?
Wat uiteindelijk aanvoelt als een rechtlijnige hiërarchie, lijkt meer op een verspreid menu van wat vroeger bestond, wat in de geest bestaat, en waar je uiteindelijk de sleutels van in handen zou kunnen krijgen.
