Plymouth Sport Fury z lat 1962–1964 miał złą reputację. Większość ludzi nazywa je „paskudnymi” i „tanimi”. To stwierdzenie jest tylko w połowie prawdziwe. Chrysler przeżywał głęboki kryzys w regionie Pasa Rdzy. Styl tych samochodów wywołał polarne opinie. Błędem byłoby jednak stwierdzenie, że te samochody są złe. Okazują się znacznie bardziej niezawodne, niż mogłoby się wydawać.
Mają odpowiedni rozmiar. Samochód jest dobrze wyważony. Konstrukcja z długą maską i krótkim ogonem została opracowana na długo przed ukuciem terminu „samochód kucyk”. Na początku lat 60. Amerykanie kochali duże samochody. Kupujący odrzucili mniejsze standardowe modele Plymouth. Sprzedaż gwałtownie spadła. Plymouth spadło z trzeciego miejsca w 1960 r. na ósme w 1962 r., co było ich najgorszym wynikiem w historii.
Potem pojawiła się Sport Fury.
Odzyskiwanie sprzedaży
Te same argumenty, które zraniły Dodge’a, pomogły także Plymouthowi. Jednak począwszy od 1962 roku Plymouth utrzymał rozstaw osi na poziomie 116 cali, podczas gdy Dodge zmienił długość rozstawu osi. Plymouth wygrywa także w kategorii stylizacji. Wynik? W 1963 roku Plymouth awansował na czwarte miejsce. Pontiac wciąż był przed nimi. Pomógł kompaktowy Valiant, który wyprowadził Plymouth z kryzysu.
Większość krytyki standardowych modeli Dodge’a dotyczy również Plymouth. Zostawmy na razie dyskusję o rdzy. Spójrz na projekt. Był odważny. Dla wielu Plymouth z 1962 r. wydawał się dziwny. Sytuacja mogła stać się jeszcze bardziej nietypowa.
Istnieją zdjęcia z programu rozwoju projektów serii S. Jedna z nich przedstawia model zbliżony do produkcyjnego. Ma dziwną ramkę tablicy rejestracyjnej. Po lewej stronie pokrywy bagażnika znajduje się mały spoiler. To nawiązuje do samochodu koncepcyjnego XNR Virgila Exnera z 1960 roku. W modzie był asymetryczny design.
Drugie zdjęcie przedstawia pełnowymiarowego Plymoutha. Wygląda jak Pontiac. Posiada plakietkę Super Sport. Sugeruje to, że Plymouth planował dwupoziomową linię modeli. Przyjrzyjmy się różnicom między Dartem a Customem 880. Dodge przyjął tę strategię w 1962 roku, ale Plymouth nie. To jest pominięcie.
Pojawienie się Sportowej Furii
Wreszcie sportowa wersja zmniejszonego modelu z 1962 r. została nazwana Sport Fury, przywracając nazwę używaną w 1959 r. Chevrolet miał Super Sport. Plymouth potrzebował innej odznaki. W połowie roku zaprezentowano samochód: kabriolet i coupe z twardym dachem.
Imitował Chevroleta Corvair Monza. Wnętrze w całości winylowe. Przednie oddzielne siedzenia. Tunel centralny. Funkcje te cieszyły się dużą popularnością. Z zewnątrz Sport Fury wyróżniał się. Akcenty czarnej osłony chłodnicy. Specjalne kołpaki na koła. Przedłużenie listwy linii pasa. Nad tylną ścianką biegł cienki pasek światła z imitacją wlotów powietrza.
Prawdziwą historią była moc. Modele podstawowe były wyposażone w sześciocylindrowy rzędowy silnik Slant Six. Sport Fury napędzany był silnikiem Golden Commando V-8 o pojemności 361 cali sześciennych. Standardowa moc wynosiła 305 koni mechanicznych. To jest potężne. Za dodatkową opłatą oferowane były mocniejsze opcje: para silników 383 lub trzy silniki z głowicą klinową 413. Wytłoczony zestaw dolotowy zwiększył moc do 410 koni mechanicznych.
Plymouth z 1962 r. jest o 7 cali krótszy. Schudł aż 400 funtów. Dodano potężny silnik V-8. Rezultatem były mocne samochody. Przód ramy został zmieniony na konstrukcję skorupową. Zapewniło to sztywność ramy, co sprawiło, że prowadzenie było bardziej stabilne. Przetwarzanie uległo poprawie. Zawieszenie Chryslera na sprężynach skrętnych sprawowało się lepiej. Policja kupiła je w dużych ilościach. Potrzebowali niezawodnych i szybkich samochodów.
Modele z lat 1963 i 1964 kontynuowały ten trend. Jeszcze więcej mocy. Bardziej stylowy wygląd. Czy było mniej rdzy? Prawdopodobnie nie. Jednakże sposób postępowania pozostał jasny. Te samochody zasługują na większe uznanie. To nie są tylko chwyty marketingowe. To są prawdziwe samochody sportowe.
Rynek się zmienił. Na scenę wkroczyły Ponycars. Duże samochody traciły na popularności. Jednak Sport Fury utrzymał swoje stanowisko. To pokazuje, że Plymouth pozostało konkurencyjne. Nie chodzi tylko o rozmiar. To kwestia percepcji.
Kto wie, co by się stało, gdyby wdrożono strategię dwupoziomową? Koncepcja pełnowymiarowego Pontiaca jest interesująca. Mogła wszystko zmienić. Zamiast tego bierzemy to, co mamy.
Sport Fury nadal zajmuje niszowy segment rynku. Entuzjaści doceniają jego wartość. Przypadkowy obserwator widzi tylko zewnętrzną prostotę. Obie opinie mogą być słuszne. To zależy od tego, czego szukasz.
Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o samochodach klasycznych i wyczynowych. W Przewodniku Konsumenckim możesz wyszukiwać samochody nowe i używane. Pomożemy Ci znaleźć samochód odpowiadający Twojemu budżetowi. Dotknij historii.
Liczby te opowiadają historię powrotu marki z krawędzi. Produkcja w Plymouth w 1963 roku wzrosła z marnych 340 000 sztuk do znacznie zdrowszych 488 500 sztuk. Katalizatorem tego sukcesu była inteligentna i opłacalna aktualizacja standardów istniejącej platformy, która nadała samochodom zupełnie nowy wygląd bez całkowitego przeprojektowania.
Plymouth Sport Fury z 1963 r. uniknął wczesnego rozczarowania. Cztery wcześniej odmienne reflektory są teraz starannie umieszczone w uproszczonej osłonie chłodnicy. Ostre „kanciaste” błotniki i płaskie panele boczne zostały zastąpione bardziej tradycyjną sylwetką, która wygląda raczej jak prawdziwy amerykański samochód, a nie eksperyment z połowy stulecia. Linia dachu coupe w dużym stopniu nawiązuje do stylowo pochylonego tyłu Forda Thunderbirda. Poprawiono także praktyczność, dodając dodatkowe 3 cale zwisu tylnego, co zapewnia większą przestrzeń bagażową.
Aktualizacje silnika i zmiany wizualne
Wizualne wyróżnienie pozostaje priorytetem wersji Sport Fury. Od podstawowego modelu Belvedere odróżniają go specjalne kołpaki i trójkolorowe emblematy. Mechanicznie podstawa pozostaje taka sama jak w zeszłym roku, ale górna opcja zmienia całość. Opcjonalny silnik V-8 o pojemności 413 cali sześciennych został wycofany i zastąpiony wywierconym silnikiem typu „wedgehead” o pojemności 426 cali sześciennych.
Ten nowy silnik o pojemności 426 cali sześciennych wytwarza do 425 koni mechanicznych. Dla entuzjastów śledzących moc Plymouth Sport Fury z 1963 r. liczba ta oznacza znaczny wzrost wydajności, zapewniając ten sam pierwotny moment obrotowy, który definiował wczesną erę samochodów typu muscle car. Tak, samochód wygląda ostrzej, ale teraz możesz powtórzyć ten styl z prawdziwą prędkością.
1964: Prowadzenie, skrzynia biegów i chwała NASCAR
Na rok 1964 przeprojektowano podwozie Plymouth Sport Fury. Wnętrze zmieniono na bardziej tradycyjny układ deski rozdzielczej. Coupe otrzymało nowy, unikalny dach ze słupkami C w kształcie litery V i tylną sekcją tylnych świateł zwaną „bąbelkami”. Nowością mechaniczną było jednak wprowadzenie czterobiegowej manualnej skrzyni biegów, dostępnej opcjonalnie z silnikiem V-8. Opcja Plymouth Sport Fury z 4-biegową manualną skrzynią biegów zapewniała kierowcom kontrolę nieporównywalną z automatycznymi skrzyniami biegów tamtej epoki.
Znacznie poprawiono także prowadzenie. Popular Mechanics zauważa, że 2,5-calowy wzrost rozstawu kół tylnych znacznie zmniejsza przechyły nadwozia. Nie chodzi tylko o prędkość liniową. Samochód uzyskał lepsze prowadzenie w zakrętach na nierównej nawierzchni, co zwiększyło pewność siebie zarówno w codziennej jeździe, jak i podczas weekendowych wycieczek po górskich serpentynach.
Rok modelowy 1964 udowodnił, że te ulepszenia mechaniczne to coś więcej niż teoria. Plymouth zwyciężył w wyścigu Daytona 500, zajmując trzy pierwsze miejsca. Zwycięstwo to było napędzane nowo odnowionym silnikiem Hemi V-8, który powrócił do serii wyłącznie do celów wyścigowych. Na czele stanął Richard Petty, młody kierowca, który później został królem NASCAR.
Odzyskiwanie sprzedaży i dziedzictwo
Zwycięstwo w Daytona to coś więcej niż tylko trofeum. To jest sprzedaż. Całkowita sprzedaż w Plymouth w 1964 roku wzrosła do prawie 600 000 sztuk.
Mięśnie, które nigdy nie umierają
Jeśli myślisz, że Plymouth Sport Fury z lat 1962–1964 to arcydzieło inżynierii lub haute couture, mylisz się. Nie był to najlepszy Mopar swoich czasów, a jego design był… cóż, ujmę to w ten sposób: miał raczej charakter niż elegancję. Mamy jednak to, co mamy. Te samochody wciąż jeżdżą i przyciągają uwagę, co udowadnia, że samochody z Detroit mają dłuższą żywotność niż większość nowoczesnych sedanów. Przeżyli nie dlatego, że byli doskonali, ale dlatego, że byli silni. Co zatem dzieje się za kulisami? Były wyposażone w jedne z najbardziej agresywnych układów napędowych Chryslera.
Komora silnika: duży blok i małe imadło
Przejdźmy do rzeczy. Sport Fury to samochód z silnikiem. Wszystkie są wyposażone w ośmiocylindrowe silniki w kształcie litery V z zaworami górnymi. Żadnych prostych szóstek i czwórek, aby uniknąć zamieszania. Zacznijmy od małego bloku o pojemności 318 cali sześciennych. Pojemność skokowa wynosiła 318 cali sześciennych (średnica/skok 3,91 x 3,31 cala), a moc wyjściowa 230 koni mechanicznych. To jest podstawowy poziom wejściowy. Będziesz pod wrażeniem, ale nigdy nie zapomnij o byciu uprzejmym.
Zaktualizowana wersja 361. Tutaj robi się ciekawie. Pojemność skokowa wzrosła do 361 cali sześciennych (4,12 x 3,38 cala). Chrysler zastosował tutaj krzywkę i gaźnik, oferując do wyboru moc 265, 305 lub 310 koni mechanicznych. To niezawodny sterownik do codziennego użytku, który w razie potrzeby zapewnia niesamowitą prędkość.
Po nim następuje 383. Mopar był królem w połowie dekady. 383 cale sześcienne (4,25 x 3,38 cala). Ten fajny silnik jest dostępny w wersjach o mocy 320, 325, 330 lub 335 koni mechanicznych. Oto sedno specyfikacji 1962-1964 Plymouth Sport Fury. Ten silnik reagujący na moment obrotowy definiuje gatunek samochodów typu muscle car dla wielu entuzjastów.
Jeśli chcesz się popisywać, spójrz na Main Street. 413 nie pojawiło się od razu, ale dopiero w 1962 roku. 413 cali sześciennych (4,19 x 3,75 cala). Do wyboru: 365, 380 lub 410 koni mechanicznych. To jest ogromne. Jego ceny są bardzo wysokie. W 1963 roku zniknął. Dlaczego? Chrysler udoskonalił swoją strategię, zwiększając pojemność skokową.
Pojawiło się 426. Od 1963 do 1964 był na szczycie łańcucha pokarmowego. 426 cali sześciennych (4,25 x 3,75 cala). Moc znamionowa wzrosła do 365, 370, 375 i 415, osiągając legendarne 425 koni mechanicznych. Nie chodzi tylko o prędkość. Jest to wyrazisty element kuty z żeliwa i aluminium.
Przekładnia i podwozie
Nie ma sensu mieć mocy, jeśli nie można jej przenieść na utwardzoną drogę. Wybór biegów jest prosty. 3-biegowa manualna skrzynia biegów jest wyposażeniem standardowym. W 1964 roku Chrysler w końcu wprowadził 4-biegową manualną skrzynię biegów i zaoferował ją entuzjastom prędkości.
