Waarom de Plymouth Sport Fury uit 1962-1964 niet de ramp was die je dacht dat het was.

5

De Plymouth Sport Fury uit 1962-1964 had een slechte reputatie. De meeste mensen noemen ze ‘lelijk’ en ‘goedkoop gemaakt’. Deze verklaring is slechts de helft waar. Chrysler zat diep in de roestgordel. De stijl is polariserend. Het zou echter verkeerd zijn om te zeggen dat deze auto’s slecht zijn. Ze houden het beter vol dan je denkt.

De maat klopt. Het is goed uitgebalanceerd. De look met de lange motorkap en het korte dek werd jaren voordat de term “ponyauto” werd bedacht, getekend. Begin jaren zestig hielden Amerikanen van grote auto’s. Kopers wezen de kleinere standaard Plymouths af. De omzetomslag daalde. Plymouth zakte van de derde plaats in 1960 naar de achtste plaats in 1962, hun slechtste prestatie ooit.

Toen kwam de Sportfury.

Ommekeer in de verkoop

Dezelfde argumenten die de Dodge pijn deden, hielpen ook Plymouth. Vanaf 1962 behield de Plymouth echter de wielbasis van 116 inch. Dodge veranderde de wielbasis. Plymouth deed het ook beter in stijl. Het resultaat? In 1963 sprong Plymouth naar de vierde plaats. Pontiac lag nog steeds voorop. De compacte Valiant hielp. Het trok de Plymouth uit het gat.

De meeste kritiek op standaard Dodge-modellen geldt ook voor de Plymouth. Let voorlopig maar niet op de roestpraat. Kijk naar het ontwerp. Het was gewaagd. Voor velen leek de Plymouth uit 1962 vreemd. Het had nog vreemder kunnen worden.

Er bestaan ​​foto’s van het ontwerpprogramma van de S-serie. Eén toont een model in productiestijl. Er zit een vreemd kentekenplaatframe op. Er zit een kleine vin aan de linkerkant van het kofferdeksel. Deze weerspiegelt de XNR-showauto van Virgil Exner uit 1960. Asymmetrisch ontwerp hing in de lucht.

De tweede foto toont een Plymouth op ware grootte. Lijkt op een Pontiac. Het heeft het Super Sport-embleem. Dit suggereert dat Plymouth een opstelling met twee niveaus plant. Laten we eens kijken naar het verschil tussen een dart en een aangepaste 880. Dodge nam deze strategie in 1962 over, maar Plymouth niet. Dit is jammer.

De aankomst van Sport Fury

Eindelijk kwam er een sportieve versie van de verkleinde auto uit 1962. Het bracht de naam Sport Fury uit 1959 nieuw leven in. Chevrolet heeft een Super Sport. Plymouth had een andere badge nodig. De auto debuteerde halverwege het jaar. cabriolet en hardtopcoupé.

Het bootste de Chevy Corvair Monza na. Volledig vinyl interieur. Kuipstoelen vooraan. middenconsole. Deze functies zijn erg populair. Van buitenaf valt de Sport Fury op. Zwarte grille-accenten. Speciale wieldoppen. Verlengstuk voor het vormen van de riem. Boven het achterpaneel bevindt zich een dunne lichtstrook met dummy-ventilatieopeningen

Macht was het echte verhaal. Kleinere modellen kregen een Slant Six. Sport Furies werden aangedreven door een 361 kubieke inch Golden Commando V-8. Het standaardvermogen was 305 pk. Het is sterk. De opties gingen hoger. Paar 383’s. of een trio van 413 wedgeheads. De gestempelde inlaatkit verhoogt het vermogen tot 410 pk.

De Plymouth uit 1962 was 12 centimeter korter. Ze werpen tot 400 pond af. Voeg een grote V-8 toe. Sterke artiesten inbegrepen. Het voorframe werd gewijzigd in een monoframe-structuur. Hierdoor staat het frame stevig op zijn plaats. moeilijk. De bediening is verbeterd. De torsiestangophanging van Chrysler werkt beter. De politie heeft veel gekocht. Ze willen betrouwbare en snelle auto’s.

De modellen uit 1963 en 1964 zetten deze trend voort. Nog meer kracht. Stijlvoller. Is er minder roest? Waarschijnlijk niet. De rijervaring blijft echter scherp. Deze auto’s verdienen meer lof. Dit zijn niet alleen marketinggimmicks. Dit zijn echte prestatiemachines.

De markt is veranderd. De ponywagens komen eraan. Grote auto’s zijn vervaagd. De Sport Fury bleef echter staan. Dit laat zien dat Plymouth nog steeds competitief is. Het gaat niet alleen om de grootte. Geestelijk.

Wie weet wat er zou zijn gebeurd als het tweeledige plan was blijven bestaan? Het concept van een Pontiac op ware grootte is interessant. Het had alles kunnen veranderen. In plaats daarvan nemen we wat we hebben.

Sport Fury is nog steeds een nichemarkt. Liefhebbers erkennen de waarde ervan. Een toevallige toeschouwer ziet de vodden. Beide kunnen waar zijn. Het hangt af van wat je zoekt.

Klik hier voor meer informatie over klassieke en muscle-cars. De consumentengids biedt zoekopdrachten naar nieuwe en gebruikte producten. Wij helpen u een auto te vinden die binnen uw budget past. Maak wat geschiedenis.

Deze cijfers vertellen het verhaal van de opkomst van het merk vanaf de rand. De productie in Plymouth steeg in 1963 van een sombere 340.000 eenheden naar een veel gezondere 488.500 eenheden. De katalysator? Ontwerp op intelligente en kosteneffectieve wijze bestaande platformstandaarden om ze een compleet nieuw uiterlijk te geven zonder een compleet ontwerp.

De Plymouth Sport Fury uit 1963 ontsnapte aan de vroege schaamte. De voorheen verspreide viervoudige koplampen zitten nu netjes in een vereenvoudigde grille. De scherpe ‘edgy’ spatborden en platte zijpanelen zijn vervangen door een meer traditioneel gevormd silhouet dat meer op een echte Amerikaanse auto lijkt dan op een experiment uit het midden van de eeuw. De daklijn van de coupé is sterk ontleend aan de stijlvol hellende achterkant van de Ford Thunderbird. De functionaliteit is ook verbeterd, omdat de extra achteroverbouw van 3 inch meer bagageruimte in het model perst.

Motorupdates en beelden

Visueel onderscheid is nog steeds een prioriteit in de Sport Fury-uitvoering. Speciale wieldoppen en driekleurige badges onderscheiden hem van het basismodel van de Belvedere. Mechanisch gezien is de basis hetzelfde als vorig jaar, maar de bovenste optie verandert alles. De optionele 413cc V-8-motor werd stopgezet en vervangen door een verveelde 426 kubieke inch “wedgehead” -motor.

Deze nieuwe 426 produceert tot 425 pk. Voor liefhebbers die 1963 Plymouth Sport Fury Horsepower bijhouden, vertegenwoordigt dit getal een aanzienlijke prestatieverbetering, waarbij het brute koppel wordt geproduceerd dat het vroege tijdperk van de muscle car definieerde. Ja, de auto ziet er scherper uit, maar nu kun je de stijl met echte snelheid ondersteunen.

1964: Behandeling, transmissie en NASCAR-glorie

De onderkant van de Plymouth Sport Fury werd voor 1964 opnieuw ontworpen. Het interieur is verplaatst naar een meer traditionele dashboardindeling. De coupé is voorzien van een unieke nieuwe dakbehandeling met V-vormige achterstijlen en zogenoemde ‘bubble’-achtergrondverlichting. Het mechanische hoogtepunt was echter de introductie van een handgeschakelde vierversnellingsbak, die als optie verkrijgbaar was bij de V-8-motor. De optie Plymouth Sport Fury met handgeschakelde vierversnellingsbak bood bestuurders een controle die ongeëvenaard was door automatische transmissies uit die tijd.

Ook de wegligging is bijzonder verbeterd. Popular Mechanics merkt op dat de 2,5-inch bredere spoorbreedte achter de carrosserie aanzienlijk vermindert. Het is niet alleen lineaire snelheid. Het biedt een betere wegligging bij het nemen van bochten op oneffen oppervlakken, waardoor de auto zelfverzekerder wordt voor dagelijkse rijders en canyonlopers in het weekend.

Het modeljaar 1964 bewees dat deze mechanische aanpassingen meer waren dan alleen theorie. Plymouth won de Daytona 500 met een 1-2-3 aardverschuiving. Die overwinning werd mogelijk gemaakt door een onlangs nieuw leven ingeblazen Hemi V-8-motor die alleen voor wedstrijdgebruik werd teruggebracht. Aan het hoofd van de aanval stond Richard Petty, een jonge coureur die later de koning van NASCAR werd.

Verkoopherstel en erfenis

Winnen in Daytona is meer dan alleen het winnen van de trofee. het verplaatste metaal. De totale verkoop in Plymouth steeg in 1964 tot bijna 600.000 exemplaren.

Spieren die nooit sterven

Als je dacht dat de Plymouth Sport Fury uit 1962-1964 een meesterwerk van techniek of high fashion was, had je het mis. Het was niet de beste Mopar van zijn tijd, en de styling was… nou ja, laten we zeggen dat hij karakter had in plaats van elegantie. Toch zijn we hier. Deze auto’s trekken nog steeds de aandacht, wat bewijst dat Detroit-blokken een langere houdbaarheid hebben dan de meeste moderne sedans. Ze overleefden niet omdat ze perfect waren, maar omdat ze sterk waren. Dus wat gebeurt er achter de schermen? Deze zijn uitgerust met enkele van de meest agressieve aandrijflijnen van Chrysler.

Motorruimte: groot blok en kleine bankschroef

Laten we aan de slag gaan. Sport Fury is een auto. Het zijn allemaal V-8’s met kopkleppen. Er zijn geen zes of vier in de rij die de zaken verwarren. Begin met een klein blok van 318 kubieke meter. De cilinderinhoud was 318 cid (boring/slag 3,91 x 3,31) en het vermogen was 230 pk. Dit is het toegangspunt. basislijn. U zult onder de indruk zijn, maar vergeet nooit uw manieren.

Bijgewerkt naar versie 361. Dit is waar dingen interessant worden. De verplaatsing sprong naar 361 cid (4,12 x 3,38). Chrysler gebruikte hier een nokkenas en carburateur, waardoor je de keuze hebt uit 265, 305 of 310 pk. Het is een betrouwbare dagelijkse driver die explosieve snelheid levert wanneer je die nodig hebt.

Dit wordt gevolgd door 383. Mopar was halverwege het decennium koning. 383 Zijkant (4,25 x 3,38). Deze badass is verkrijgbaar in de specificaties 320, 325, 330 of 335 pk. Dit is de essentie van de 1962-1964 Plymouth Sport Fury -specificatie. Deze koppelgevoelige motor definieert voor veel liefhebbers het muscle car-genre.

Als je wilt pronken, ga dan naar Main Street. 413 arriveerde pas in 1962. 413 cid (4,19 x 3,75). Kies uit 365, 380 of 410 pk. Het is enorm. De prijzen zijn erg duur. In 1963 was het verdwenen. Waarom? Chrysler verfijnt zijn strategie om de cilinderinhoud te vergroten.

Voer 426 in. Van 1963 tot 1964 was het een toproofdier. 426 zijkant (4,25 x 3,75). Het vermogen steeg van 365, 370, 375 en 415 tot aan de legendarische 425 pk. Het gaat niet alleen om snelheid. Een statementstuk vervaardigd uit gietijzer en aluminium.

Krachtoverbrenging en chassis

Het heeft geen zin als het geen stroom kan leveren op verharde wegen. De versnellingskeuze is eenvoudig. Handgeschakelde 3-versnellingsbak behoort tot de standaarduitrusting. In 1964 introduceerde Chrysler eindelijk een handgeschakelde transmissie met 4 versnellingen en bood een versnellingsbak aan.