De Mercury Cyclone GT uit 1966 kwam gewoon niet opdagen. Het verving een filosofie. Jarenlang was de Mercury Comet een vreemde middenweg, groter dan de zuinige Ford Falcon, maar kleiner dan de tussenliggende Ford Fairlane. Een aparte instantie, een uniek platform en aparte uitgaven. Maar in 1966 keek Ford Motor Company naar zijn spreadsheets, realiseerde zich dat het onderhoud van drie afzonderlijke ‘kleine’ carrosserieën miljoenen dollars kostte, en besloot te bezuinigen. Ze volgden het voorbeeld van General Motors en begonnen een meedogenloze poging om de efficiëntie van het bedrijf te verbeteren. Komeet is gekloond. Hij rijdt op de nieuw ontworpen wielbasis van 116 inch van de Fairlane, waardoor twee lijnen effectief in één worden samengevoegd.
Dit is geen subtiele update. Dit is een structurele revisie die Mercurius opnieuw definieert. De nieuwe collectie omvat vier modellen: de budgetgerichte 202 (korter en goedkoper), de Capri, de Caliente en de high-end Cyclone. De laatste drie zijn 203 centimeter lang. Alle wielbases zijn vastgesteld op 116 inch, wat 2 inch meer is dan de vorige generatie.
De Cyclone zelf is nog steeds een studie naar minimalisme in carrosseriestijl. Er waren slechts twee auto’s: een hardtopcoupé en een cabriolet. Beide zijn verkrijgbaar in basisuitvoering of met prestatiegerichte GT-badges. Dit is hoe de Mercury Cyclone GT uit 1966 zijn plaats verdient in de geschiedenis van muscle car. Er is geen motoroptie. Het biedt een. De 390 kubieke inch V-8-motor produceerde 335 pk en was voorzien van een carburateur met vier cilinders en dubbele uitlaten. Dit klinkt misschien bekend, en dat zou ook zo moeten zijn. Dit is exact dezelfde krachtbron als de Ford Fairlane GT. Het enige verschil is het embleem op de grille en het prijskaartje op het raam. In de advertentie van Mercury staat ronduit: “bezorgt een levering die je meteen terug in je kuipstoel kan duwen.”
De carrosserie schreeuwde prestatie, zelfs waar dat niet nodig was. Alle Cyclones zijn voorzien van verticaal gestapelde viervoudige koplampen, ingebed in een unieke ronde behuizing. Het hele voertuig is voorzien van dubbele krijtstrepen. De grille bestaat uit twee delen, met GT-modelspecifieke horizontale spijlen en een klein schaakbordsegment aan één uiteinde. Maar het echte drama zit in de details die het oog misleiden. Tussen de wielopeningen loopt een opvallende racestreep op de onderkant van de carrosserie. Het voorspatbord is voorzien van een geblokte vlagbadge. Uit de glasvezelkap steken twee platte motorkapscheppen. Ze kunnen nergens heen. Deze zijn puur voor esthetische doeleinden en zijn ontworpen om de auto hongerig naar lucht te laten lijken, terwijl de eigenlijke motor door een standaard luchtinlaat ademt.
Onderhuids waren de upgrades functioneel. De heavy-duty ophanging is uitgerust met een voorste stabilisatorstang met een grote diameter die de zwaardere tussenbak in bochten waterpas houdt. Het interieur van de cockpit is zowel praktisch als agressief. De kuipstoelen zijn bekleed met geplooid vinyl en zijn verkrijgbaar in effen of tweekleurig. Voor de bestuurder bevindt zich een matzwart dashboard, een verhoogd instrumentenpaneel en een sportief tweespaaks stuur. De GT wordt standaard geleverd met een op de console gemonteerde versnellingspook en is verkrijgbaar met een handgeschakelde vierversnellingsbak of automatische Sport Shift Merc-O-Matic versnellingspook. De automaten zijn slim. In Drive kunt u handmatig 1-2-3 schakelpunten regelen of ontspannen cruisen.
Stuurhuisspecificaties zijn belangrijk voor liefhebbers. De GT staat op 5,5-inch wielen en is gehuld in whitewalls van 7,75 x 14 inch. De asverhouding is vastgesteld op 3,25:1, wat hem een redelijk compromis maakt voor snelwegritten en off-the-line punch. De motoraankleedset maakt het pakket compleet en zorgt ervoor dat de 390 er onder de motorkap net zo goed uitzag als hij klonk.
Waarom is dit belangrijk? Sinds de dood van de Mercury Meteor in 1963 is er een gat ontstaan in het midbulkportfolio van het merk. Het uitgebreide aanbod van Comet-derivaten vult dat gat en spreekt een nieuwe groep kopers aan die meer aanwezigheid willen dan de Falcon, maar niet het grootste deel van een full-bulk Ford nodig hebben. De markt reageerde. De Mercury Cyclone GT uit 1966 verkocht bijna 2 tegen 1 meer dan de reguliere Cyclone. De totale GT-verkoop bedroeg 15.970 exemplaren. Dit is een solide aantal. Maar de echte grote verkopers zijn de goedkopere Comets, vooral de 202-serie, waarvan er ongeveer 64.000 zijn verkocht.
Het modeljaar 1966 vormde het sjabloon. Het lichaam had gelijk. De motor klopt. De badge was zwaar genoeg en verdiende respect. Maar toen het modeljaar 1967 naderde, begon de concurrentie een inhaalbeweging te maken en veranderde het landschap. De basis is gelegd, maar het verhaal is nog niet voorbij.
De Mercury Cyclone GT uit 1967 werd gekenmerkt door kleine cosmetische verbeteringen en aanzienlijke vermogensreducties. Onder de motorkap werd het vermogen van de grote 390 kubieke inch V-8-motor teruggebracht tot 320 pk. Voor fans die grunt verkiezen boven glamour ligt dat aantal beduidend lager. De kleinere, standaard V-8-motor van 289 kubieke inch levert 200 pk en levert geen prestatiewinst op ten opzichte van het basismodel.
Visueel is de GT voorzien van een nieuwe horizontale grille uit één stuk met een Mercury-badge in het midden. De achterkant kreeg soortgelijke aandacht met nieuwe achterlichten en sierdelen. De Rally Stripe op de onderzijde van de carrosserie fungeert nog steeds als hoofdidentiteit, gecombineerd met de zwarte grille om de auto een onverschrokken uitstraling te geven.
Voor technische informatie bevat de Mercury Cyclone GT uit 1967 nog steeds een lijst met standaarduitrusting. Er zijn geen grote veranderingen in de hardware. De dubbele capuchon blijft een iconisch kenmerk. De motorruimte is voorzien van heldere, stijlvolle componenten die zijn ontworpen om de aandacht te trekken. De ophanging werd steviger gemaakt voor een beter rijgedrag, maar kwam nooit helemaal overeen met het rauwe gevoel van de muscle car. Krachtige schijfremmen vooraan zijn standaard en bieden een beter remvermogen dan trommelremmen. Brede ovale banden met witte muren maken het uiterlijk compleet en voegen een elegante toets toe aan de sportieve houding.
Daling van verkoop en productie
1967 was een moeilijk jaar voor de familie Comet. Verkoopcijfers vertellen een somber verhaal. De naam Cyclone werd praktisch van de meeste carrosserievarianten geschrapt en het embleem bleef beperkt tot de 202-basissedan. Deze branding brengt kopers in verwarring en doodt het momentum.
De productie daalde aanzienlijk. De totale GT-productie daalde scherp naar 3.797 exemplaren. De cabriolets deden het zelfs nog slechter: er rolden slechts 378 exemplaren van de lopende band. Standaardcyclonen zagen nog minder builds. De markt veranderde en Mercury’s ponyauto had moeite om bij te blijven.
Het jaar 1967 markeerde het begin van het einde van de Cycloon-badge.
Voor de hedendaagse verzamelaars zijn deze lage productieaantallen belangrijk. De GT uit 1967 maakt er een nichebelang van. Hij heeft niet dezelfde reputatie wat betreft grote pk’s als zijn voorganger. Maar de strakke lijnen en ongebruikelijke specificaties geven het een rustige charme. Volgens moderne normen was het geen snelle auto, en zelfs niet volgens de benchmarks van 1967. Maar dit is slechts een momentopname van een merk dat verandert naarmate de industrie evolueert.
Waarom liet Mercury de GT zo stilletjes verdwijnen? Misschien wegen de kosten van het updaten van een al verouderd platform zwaarder dan de potentiële voordelen. Of misschien wil het publiek gewoon iets groters, luiders en agressiever. Cyclone biedt een verfijnd en uitgebalanceerd pakket. Dit is niet genoeg. De markt eiste overdaad en Mercury gaf ze minder.
Bijzonder opmerkelijk is de 378 cabriolet. Ze zijn nog maar een fractie van wat ze vroeger waren. Het is moeilijk om er een in goede staat te vinden. Restauratieprojecten zijn zeldzaam. De meeste overlevenden tonen hun leeftijd. Maar dat is ook een deel van hun aantrekkingskracht. Je kunt de patina van een auto die de mainstream heeft gepasseerd niet nabootsen.
Wat gebeurt er als een model te uniek wordt? Het is niet langer een auto, maar verandert in een artefact. De 19
Verkoopgrafieken vertellen een ander verhaal dan een showroomhype. De middelgrote Mercury moet zich nog vestigen en ondanks het Pace Car-embleem blijft hij nog steeds achter op de Ford Fairlane. Ja, dat is Benson Ford die er cool uitziet op een bord achter het stuur. Ja, hij werd door het tijdschrift Super Stock uitgeroepen tot Prestatieauto van het Jaar. Niets ervan verplaatste metaal. De kavels bij de dealers bleven vol.
Het technische team van Mercury is nog niet klaar om uit elkaar te gaan. Ze weten dat tussenproducten van de volgende generatie de discrepantie tussen reputatie op het gebied van prestaties en daadwerkelijk kopersgedrag zullen oplossen. Voordat deze verandering plaatsvond, waren de Mercury Cyclone GT’s uit 1966 en 1967 de laatste, scherpe poging om de markt voor spierauto’s te veroveren.
Mercury Cyclone GT-specificaties 1966-1967
De onderstaande informatie beschrijft de mechanische realiteit van de ** Mercury Cyclone GT uit 1966-1967 **. Deze cijfers verklaren waarom deze auto, hoewel snel op papier, moeite heeft om zijn prijs te rechtvaardigen in een markt die steeds meer wordt gedomineerd door goedkopere, luidere rivalen.
Motoropties
* Standaard: 352 CID V8 (carburateur met 2 cilinders)
* Opties: 390 CID V8 (carburateur met 4 cilinders)
* Hoge prestaties: 428 CID Cobra Jet V8 (uitgebracht eind 1966/1967)
* Transmissie: Handgeschakelde 3-versnellingsbak of automaat met 3 versnellingen
** Afmetingen & gewicht
* Wielbasis: 112 inch
* Lengte: 206,8 inch
* Gewicht:** Ongeveer 3.400 – 3.700 lbs (afhankelijk van motor en uitrusting)
Prestatiestatistieken (bij benadering)
* 0-100 km/u: 7,5-8,5 seconden (390 cid)
* Kwartmijl: 15,5-16,5 seconden
* Topsnelheid: 190–210 km/uur
De Mercury Cyclone GT is meer dan alleen een badgejob. Hoewel Mercury een platform deelde met de Ford Torino, verlengde hij de wielbasis iets en voegde hij unieke stijlkenmerken toe om hem te onderscheiden. Het interieur is luxueus, ontworpen om kracht en luxe te combineren op een manier die de rauwere aanpak van Ford niet kon.
Maar de markt geeft niets om luxe. Het ging om pk’s per dollar. Zijn broer of zus, de Fairlane, was goedkoper te maken en gemakkelijker te verkopen. De Cyclone GT is een lastige middenweg tussen te duur zijn voor budgetbewuste hot rodders en niet luxueus genoeg voor traditionele Mercury-kopers.
Deze positioneringskwestie zal de toekomstige strategie van Mercury bepalen. De volgende generatie tussenproducten moet kiezen tussen prijsconcurrentie of een verdubbeling van de exclusiviteit. De Cyclone GT is de laatste snik van een strategie die ervoor zorgde dat stijl en traditie het wonnen van de koude, harde economie.
Waarom de Mercury Cyclone GT uit 1966-1967 er vandaag toe doet
Restaurateurs en verzamelaars zien deze jaren nu als een keerpunt. In het modeljaar 1966 werd de Cyclone GT geïntroduceerd als een afzonderlijk uitrustingsniveau van de standaard Cycl.
Mercury Cyclone GT uit 1967: een zeldzame V-8 Muscle Machine
Als je op zoek bent naar kracht uit het midden van de jaren 60, dan is de Mercury Cyclone GT de oplossing. Maar als je naar de cijfers kijkt, is het duidelijk dat dit een auto is die te laat zijn hoogtepunt bereikte om de massamarkt aan te spreken. In 1966 was de Cycloon een hit. Bijna 16.000 van hen rolden van de band. In 1967 was de verkoop gedaald tot minder dan 4.000 exemplaren.
Waarom gebeurde de crash? De markt is aan het veranderen. Mustangs zijn overal. Chevelles en Firebirds gaan in de aanval. De Cyclone bevond zich ingeklemd tussen goedkopere compactmodellen en agressievere, speciaal gebouwde muscle car’s. Er liggen echter nog goederen onder de motorkap.
Wat zat er onder de motorkap?
De Mercury Cyclone GT uit 1966 en 1967 had slechts één 390 kubieke inch V-8 -motor. De big-block-architectuur van Ford is overbouwd, betrouwbaar en in staat om zwaar staal gemakkelijk te verplaatsen.
Zo stelt u uw verzending in:
- Motortype: OHV V-8, 390 cid (4,05 x 3,78 boring en slag)
- Paardenkracht: In 1966 was het 335 pk. In 1967 werd het iets verlaagd tot 320 pk.
- Koppel: Deze motor verplaatste gemakkelijk meer dan 3.000 lbs, hoewel niet specifiek vermeld in de specificaties.
Hoewel de daling van het aantal pk’s misschien klein lijkt, weerspiegelt deze de steeds strengere emissie- en veiligheidsvoorschriften voor het ontwerpen van Amerikaanse voertuigen. Het model uit 1966 was de rauwe versie met topprestaties. Het model uit 1967 was enigszins ingetogen, maar nog steeds krachtig.
Transmissies en aandrijflijn
Het is niet nodig om de makkelijke weg te kiezen. Kopers kunnen kiezen uit verschillende transmissies, afhankelijk van het gewenste controleniveau.
- Handgeschakelde 3-versnellingsbak – basisoptie. Eenvoudig. Uitstekende duurzaamheid.
- 4-versnellingsbak – keuze van de liefhebber. Nauwere verhoudingen, meer betrokkenheid.
- Merc-O-Matic met 3 versnellingen – Automatische transmissie beschikbaar. Perfect voor wie op zoek is naar comfortabel cruisen zonder de mogelijkheid op te offeren om handmatig terug te schakelen wanneer dat nodig is.
Het vermogen wordt overgebracht naar de achterwielen. Het is de standaard. Er is hier geen onzin over vierwielaandrijving. Enkel achterwielaandrijving, handmatige besturing en een zware voet.
Chassis en ophanging
De Cyclone GT deelt een platform met de Ford Galaxie 500, maar Mercury heeft hem afgesteld om beter te presteren dan een full-size sedan. Het is geen sportwagen, maar ook geen boot.
Voorwielophanging:
Riippumaton. Bovenste A-armen. Strut-gestabiliseerde onderarmen. Spiraalveren. Er is een anti-stabilisatorstang die het overhellen van de carrosserie in bochten vermindert. Deze opstelling was voor die tijd geavanceerd en bood een betere wielcontrole dan de massieve assen die nog steeds door sommige concurrenten worden gebruikt.
Achtervering:
Actieve as. Bladveren. Eenvoudig. zwaar. Het is echter zeer efficiënt in het omgaan met koppel en het vervoeren van passagiers.
Remmen:
dr.
