Laguna Seca begon als een glitch. Nou ja, geen glitch, maar een pixelachtige uitdaging in Gran Turismo 2. Mijn negenjarige brein had één missie: de Corkscrew-licentietest verslaan met een Dodge Viper. Het duurde dagen. Liter bergdauw. De koppige weigering van een kind dat dacht dat hij Alex Zanardi was. Ik heb het gehaald. En sinds dat moment van digitale overwinning ben ik niet meer aan het circuit blijven denken.
Vijfentwintig jaar later.
Een droom is niet altijd groot. Soms is het gewoon specifiek.
De Porsche-circuitervaring
Hier is het probleem. Ik doe dit voor de kost. Dromen veranderen dus vaak in persreisjes. Porsche nodigde schrijvers uit naar Laguna Seca voor zijn nieuwe Porsche Track Experience (PTX). Hij maakt deel uit van een mondiaal netwerk: locaties in Birmingham, door heel Europa, terug naar zijn roots in Duitsland in 1974, waar de 911 Turbo voor het eerst leerde driften.
De instructeurs zijn nu geen ingenieurs met klemborden. Het zijn coureurs. Of dat waren ze. Tweevoudig IMSA-kampioen Nick Galante leidde onze sessie. Hij geeft les sinds 2010. Hij is er ook nog eens aardig in.
Eén tip veranderde mijn dag. Galante beschreef een onzichtbaar touwtje dat je voeten met de bovenkant van het stuur verbond. Eenvoudige natuurkunde vermomd als intuïtie. Het stuur 90 graden draaien? Je kunt beter de druk van de rem halen. 180 graden? Je voet zou moeten zweven. Geen gissen meer. Geen gedoe meer. Alleen maar coördinatie.
We hebben een klaslokaalgedeelte gedaan. Ik ben gemiddeld. Ik ken de basis. Maar ik bleef wakker voor het gesprek over gewichtsoverdracht. Het doet ertoe.
Ik vroeg om een 911 GT3. Het antwoord was beleefd. Een harde ‘nee’. Ze willen consistentie tijdens de sessies van de dag. Er zijn sowieso niet genoeg gladde GT3’s om rond te rijden. Ik voelde me slecht. Toen zat ik in een 911 Carrera S. 473 pk. Twin-turbo zescilinder. De PDK-versnellingsbak schakelde sneller dan ik kon denken. Misschien sneller dan ik kon reageren. Het was bijna oneerlijk.
Snelheid is gewoon een andere vorm van angst
Laguna Seca werd geopend in 1957. Drieëndertig jaar vóór mijn verjaardag. Een veiligheidsactie destijds om te ontsnappen aan het gevaar van wegraces op Pebble Beach. Nu is het een monster van 3,5 kilometer aan hoogteverschillen. 11 beurten. De Andretti-haarspeld. De Rahal Straight die helemaal niet recht is. En de kurkentrekker.
Mijn eerste paar ronden stonden in het teken van leren. Het vinden van de rempunten. Ik hoorde de stem van Galante door de luidspreker achter mij. Rem nu. Top hier.
Rubberresten van een eerdere IMSA-race stuiterden recht vooraan tegen mijn voorruit. Ik reed met een snelheid van 190 km/u onder de brug door. De blinde top in bocht 1 kwam uit het niets.
Een fractie van een seconde stond de auto op zijn tenen. Pirelli’s grijpen de dunne lucht aan. Mijn maag zakte. Toen kwam de zwaartekracht in actie. Hard.
Het was een armworsteling. Het stuur trok hard naar links toen we in de haarspeldbocht vielen. Ik heb ertegen gevochten. Ik zocht naar het merkteken om te remmen zonder het momentum te doden. Of botsen tegen de Porsche die voor je ligt. Ik handelde niet in verf. In ronde tien herinnerden mijn spieren zich de dans.
Heb ik de oude lijn van Bryan Herta gezien? Ik hoopte het.
### De kurkentrekker
Als je de Corkscrew niet kent, kijk dan eens naar de pas van Zanardi in ’96. De achtbaandip. De blinde draai. De plaats waar het gezonde verstand sterft.
Mijn ronde was… prima. Niet legendarisch. Maar het was de mijne.
Verlaat bocht 6. Geef het gas open op het rechte stuk bergop. Hartslag stijgend. De angst die terugsluipt na een jeugd vol mislukkingen in videogames.
Ik plaatste de auto breed. Linkerrand. We naderen bocht 7. Hard remmen in de berm. Dit is waar de meeste mensen in paniek raken. Je kunt de inzending van bocht 8 zien. Je kunt de rechtshandige niet onmiddellijk zien volgen. Je stort 59 voet in een spoor van 450 voet. Geblinddoekte snelheid.
Een oranje kegel zit op het hek. Richt de neus daarheen. Vertrouw op het proces.
Het is een vertrouwensval. De eerste paar ronden twijfelde ik aan mijn voeten. Twijfel aan de auto. Toen verdween de twijfel. Een stroomtoestand nam het over.
Galante belde de lijnen. De Carrera S hield de lijn vast. Onverstoorbaar. Bang voor niets anders dan onderstuur, wat hij toch negeerde.
De laatste ronde was een afkoeling. Geen haast. Alleen maar lawaai en trillingen. Ik overschreed de grens in de wetenschap dat ik eindelijk een lus had gesloten die begon op een PS2-schijf in een slecht verlichte slaapkamer.
Is het perfect? Nee. Er rijden langzamere automobilisten voor u. De zon wordt heet in je helm.
Maar het gevoel blijft. Scherp. Stil elektrisch.
