Stellantis beloofde veranderingen.
Ze meenden het. Binnenkort komen er meer dan honderd nieuwe of vernieuwde voertuigen. Amerikaanse merken? Allemaal. Voor Dodge is het kroonjuweel niet alleen een vernieuwing, het is een wederopstanding. Noem het de Koperkop.
Denk aan ‘Viper’, maar dan jonger.
Auto en chauffeur hebben het gezien. Het is lang. Laag. Strak.
De basis lijkt de Charger te zijn, sterk aangepast. Het schreeuwt om lucht. Er zit een S-kanaal op de motorkap, enorm en uitpuilend, dat de luchtstroom inslikt voordat deze weer wordt uitgespuugd. Ventilatieopeningen zitten overal. Achter de achterwielen koelen ze de remmen die koeling nodig hebben, want deze auto is geen fluistering. Het brult.
De achterkant vertelt het echte verhaal. Een enorme achtervleugel. En uitlaattips. Dubbele, uitstekende, agressieve uitlaatuiteinden.
Dat is het verhaal.
Dit is geen EV.
Dodge heeft nog geen details gegeven, maar stilte over dit onderwerp betekent meestal één ding: een verbrandingsmotor.
Waarschijnlijk een V-8.
Misschien meer?
Dodge zou de truc van de “Ram 1500 TRX” kunnen toepassen: meerdere motoren voor meerdere smaken. De Rumble Bee suggereerde dat draaiboek. Het zou het hier kunnen herhalen. Wij weten het nog niet.
Maar de naam? Oude skool.
Dertig jaar geleden gebruikte Dodge Copperhead voor een concept dat bedoeld was om onder de Viper te zitten. Hieronder het toproofdier. Deze keer is het hoogtepunt. Ze hebben er een slangeninsigne op geplakt om er zeker van te zijn dat je niet vergeet wie ze zijn.
Waarom genoegen nemen met een geest?
Stellantis dumpt miljarden in deze modellen. Dodge draait niet om saaie sedans. Ze voeden de hongerigen. Kopers wilden spieren, dus gaf Dodge ze metaal. Het leiderschap lijkt eindelijk de memo te begrijpen. Prestaties zijn niet meer optioneel. Het is de identiteit.
Wat gebeurt er als het daadwerkelijk beweegt?
Wij wachten.
De route is uitgestippeld, maar de bestemming is altijd hetzelfde. Snel.
